پریشان‌گویی‌های فلان بن هیچکس

دوست نابینام گفت: «ای‌وای، چه عجیب! یه سوراخ داغ و خیس و نرم رو دیوار اتاقت هست، دستم به ته‌ش نمی‌رسه، این چیه؟» منتظر بودم دست‌شو که از توی دهنم کرده بود توی معده‌م بیرون بکشه تا بتونم بهش توضیح بدم.

: این یه ریزه منو می‌ترسونه. نه ببین – اشتباه نکن. رفیق‌مو می‌گم! باور کن پوتین پا می‌کنه، از همین سیاه ساق بلندا. اما هر وقت توی برف ازش عقب می‌افتم حیرت می‌کنم؛ آخه به جای رد پا، رد سُم داره! این حس خوبی بهم نمی‌ده.

حدوداً ده ساله بودم. پدر و مادرم بالاخره رضایت داده بودند ویدئو بخریم. اما اگر جایی از فیلم، کسی دیگری را می‌بوسید یا بیشتر، یکی‌شان جَلدی می‌پرید و کنترل را برمی‌داشت و تا صحنه به آخر برسد بالاخره دکمه‌ی مورد نظر را پیدا می‌کرد و می‌فشرد. مدت‌ها طول کشید دکمه‌ی عقب بردن را از دکمه‌ی جلو بردن تمیز دهند. همین بود که عموماً دوباره و چندباره فیلم را برمی‌گرداندند و ما بچه‌ها چندبار هر صحنه را با دهان باز می‌دیدیم و خم به ابرو نمی‌آوردیم!

آن‌قدر خوابم سنگین بود که تخت شکست!

سر حوصله‌مان گیج می‌رود گاهی!

هیولاهای کمد اتاقم لباس‌خواراند!

آتش به جانم افکند شوق لقاح دلدار!

: از چی بیشتر از همه چی بدت میاد؟

: خریت!

[مکث]

: این که من الان منظورتو نمی‌فهمم که خریت نیس؟!

[سکوت]

آن که دستش شفا است پاش بو نمی‌دهد!