پریشان‌گویی‌های فلان بن هیچکس

یکم آنکه:
فریادی در دل دارم. یعنی یکی ته دلم نشسته و یکبند فریاد می‌کشد. نه آن تهِ ته که ناجور باشد بلکه بالاتر و البته نه خیلی بالاتر، آن قدر از آن ته بالاتر که از این بالا می‌شود به آن گفت ته. خلاصه یارو یک ریز فریاد می‌کشد و کمی اگر دور و بر سکوت باشد همه صداش را می‌شنوند. تمام نگرانی‌م این است که اگر روزی پولدار شوم و بخواهم زن بگیرم و بروم مراسم خواستگاری و یکهو وسط مراسم همه سکوت کنند فریاد یارو را که ته دلم فریاد می‌کشد چطور برای باقی توجیه کنم. یک همچه فریادی که توجیه شدنی نیست. بالاخص که یارو که ته دلم فریاد می‌کشد چندان مطالبی که فریاد می‌کشد خانوادگی نیست. حتماً مادرم از خجالت رنگ به رنگ خواهد شد و پدر دختر نه خواهد گفت. بخشکی شانس، دختر خوبی بود. چین مژگان و چاک زنخدان داشت. حیف!

دویوم اما:
قبلاً هم گفته بودم که از نظر من انسان موجودی است که از دو سر آن باد می‌وزد. به این، بدبویی را هم اضافه کنید. ما موجودات بدبویی هستیم. قبول کنید. هر چقدر هم به خودمان عطر بمالیم باز فی‌نفسه بدبوییم و وقتی خیلی فکر می‌کنیم خوش‌بوییم باید این را به خودمان یادآور شویم تا زیاد مغرور نشویم. ما نه تنها بدبوییم که بسیار هم بد تیپیم، یعنی از دید موجودات طبیعت اگر نگاه کنیم یک مشت کچل بی‌موی لزج بی‌ریختیم. هیچی پشم و پیل نداریم و هر روز بیش از دیروز خودمان با دست خودمان، خودمان را کم‌موتر می‌کنیم. حالا این چه مرضی است افتاده جان بشر که هی موهای خود را می‌کند و می‌ریزد دور من نمی‌دانم. اما قبول کنید میان اینهمه موجودات که یا با پشم پوشیده شده‌اند یا با پَر ما به حشرات نزدیک‌تریم و از نظر من که یک هزارپا خیلی بی‌ریخت‌تر از یک پانداست.

سیوم آگاه باشید که:
اصلاً به عمرم یک آدم خوش‌تیپ ندیدم، یعنی دیدم، چرا، یک پیرمردی بود که یک‌بار دیدم و خیلی خوش‌تیپ بود و آن پیرمرد می‌گذشت. یعنی نه، یکبار ندیدمش، چندباری دیدمش ولی مطمئنم که هربار فقط عصازنان می‌گذشت و نمی‌ایستاد. اما خب، چه می‌کردم؟ می‌رفتم جلو و از او می‌پرسیدم: چه شد خوش‌تیپ شدی؟ شاید با عصا می‌زد و ردیف فوقانی دندان‌هام را می‌ریخت تو حلقم. اینجور آدم‌ها که استثنایی‌اند رفتارشان معلوم نیست. یکهو دیدی ناغافل آن‌چنان با تی‌پاهای بیشمار بدرقه‌ت کردند که تا یک هفته گیوه ریدی. این شد که آن پیرمرد را بی‌خیال شدم گفتم: بگذار هر چقدر و هر چندبار که دوست دارد بگذرد و خوش تیپ باشد. اصلاً به من چه!

چهارم عجب که:
امسال خیلی زود خیلی برف آمده. سال‌های گذشته اگر هم خیلی زود می‌آمد کمتر می‌آمد یا اصلاً نمی‌آمد. به هر حال خدا را شکر، نعمت خداست اما مشکل اینجاست که من هر چند تا پوتین پا کنم باز لیز می‌خورم. خوب و متشخصانه که لیز نمی‌خورم، در هر قدم چندبار لیز می‌خورم و در هربار از لیز خوردن‌هام چندین‌بار تعادلم را از دست می‌دهم و در هربار که تعادلم را از دست می‌دهم چندین و چندبار زمین می‌خورم و وقتی زمین می‌خورم برای اینکه ضایع نباشد و دیگران هول نکنند چندین و چند گلوله‌ی برفی درست می‌کنم و به اطراف پرت می‌کنم تا دیگران فکر نکنند که بلایی سرم آمده و فقط فکر کنند که برف را دوست دارم و با آن همبازی شده‌ام.

چهار و نیمم و به بالا قسم که:
نمی‌دانم نظر دیگران چیست اما وقتی تو خانه و در آینه‌ی قدّیِ جلو در حمام خودم را برانداز می‌کنم، بالاخص اگر همین شلوار ننه عنی و تی‌شرتِ از تو دهان گاو بیرون کشیده شده تنم باشد اصلاً دلم به خودم قرص نمی‌شود که هیچ، لجم می‌گیرد اصلاً. در یک کلام: بسیار رقت انگیز و ترحم برانگیزم. لازم نیست تذکرم بدهید که این شد دو کلام، خیر، در واقع بنده از روبرو ترحم‌برانگیز و از پشت سر رقت‌انگیزم و این دو چندان توفیری با هم ندارند و در محتوا یکی‌اند. البته لحظات استثنایی هم هستند که خوب باشم و اینطور به چشم خودم نیایم. در این لحظات به دفعات به خودم دل می‌بازم و اگر مهدی دم در منتظر نباشد چشم از خودم که تو آینه‌ام بر نمی‌دارم. ولی خب مهدی بنده خدا دم در است و ناجور است منتظرش بگذارم. خدافظ!

پنجم دردا که:
وبلاگم مانده رو دستم و من مانده‌ام رو دست وبلاگم. بارها گفته‌ام امثال من از دربدری است که تو وبلاگ می‌نویسیم و بهتر است فکر کار نان و آبدارتری باشیم و مثلاً حتی خوب است برویم تو بازار ظروف یکبار مصرف و طناب پلاستیکی بفروشیم. شنیده‌ام دستکم روزی دویست هزار تومان جرینگی می‌زنیم به جیب و دیگر لازم نیست اکثر مایحتاج‌مان را هدیه بگیریم و می‌توانیم لااقل سیگارمان را خودمان بخریم یا شورت‌مان را. الحق که خوش به حال آنها که می‌توانند همین کلماتی را که تایپ می‌کنند به قیمت خوب به فروش برسانند. سخت مایلم به راه ایشان روم و رستگار شوم.

ششم در حیرتم که:
این مهدی اسانلو را چرا گرفتید آخر؟! اصلاً شما یک نیم نگاه به عکس او بیاندازید، مطمئنم اگر با دقت این کار را بکنید شما نیز از یکدیگر خواهید پرسید: چرا؟! علیرضا روشنِ شاعرِ غمزده‌ی از دنیا به تنگ آمده‌ی دلش سر سنگ آمده آخر؟!
درست که مهدی یک پرده گوشتی رو استخوان دارد و حالا با تخفیف علیرضا یک ربع پرده‌ای اما خود بنده را که دیدید هیچ گوشت به تن ندارم که دندان‌گیر باشد و اگر لُخت بزنم به خیابان یا سگ بزاق‌ریزان دنبالم می‌کند یا کلیسا جای مجسمه‌ی فراری مبارک حضرت مسیح جلبم می‌کند. پس این شد که بیچاره من سوالاتی را که پرسیدید جواباتی دادم که موجب خنده و فرح شد – الحمدلله، خدایا ما را از خنداندن خلق‌ت بی‌نصیب مگذار. از حبس که درآمدم به حسام گفتم: نه، خوب برو تو نخ من و تاریخچه‌ام را درنگی زیر و رو کن. گفت: خب؟ فریاد برآوردم: آخر چرا من باید تو سی و زرتی‌ سال زندگی‌ زرتکی‌یم سه بار زندان رفته باشم؟ مگر من عثامه بن لادن یا خفاش شبم؟! – حسام هم خنده زد.

هفتم و آخر عارضم که:
یک شوهر کیِّز تیزِ رندی به زنش گفت: سه روز می‌روم سفر و باز می‌گردم. ده روز شد نیامد، یازده روز شد نیامد، یک ماه شد نیامد و زنش زنگ زد رو تلفن همراهش و گفت: این سه روز سر نیامد؟! و آن شوهر کیِّز تیز رند پاسخ داد که: دنیا همه‌ش دو روز است و کو تا روز سوم که مرگ فرا رسد. زنش گفت: سنده بخور حمال، فردا خانه باش. و آن سنده‌خوارِ حمال فردا خانه بود. و رستاخیز خواهد آمد!

پانوشت: آن بیت که در میانه‌ی نوشته آمد از سعدی بود اگر متوجه نشدید.

پپانوشت: این شعر که در زیر می‌آید از بهرنگ قاسمی است.

دلیلِ نیامدنت

از این دو حالت خارج نیست

یا نمی‌‌خواهی‌‌ام

یا ...

یا ابوالفضل!

یعنی‌ نمی‌‌خواهی‌‌ام؟!

پپپانوشت: تعجب نکنید که چرا این شعر بالا را - که در نوشته‌ی پایین آورده بودم - باز اینجا در این نوشته آوردم. آنها که مرا می‌شناسند می‌دانند مرض تکرار دارم.