پریشان‌گویی‌های فلان بن هیچکس

اگر خدای نکرده جوانی را ماشین زیر بگیرد و له کند و آن جوان بمیرد، تو اعلامیه‌ی فوتش می‌نویسند: جوان ناکار؟!

به مهتاب عزیز این شب قسم، به زوزه‌ی گرگ، به درز دیوار، به پرلودهای شوپن، به قسم، به آیه که دروغ خوب نیست. حالا چه سیزده، چه یازده، دروغ خوب نیست. بنده هم دروغ گفتم. پشیمانم. ببخشیدم. ببینید چطور با توک پا با خاک‌های زمین بازی می‌کنم و سر به زیرم، ببینید چه ناراحتم. چرا؟ چون دروغ گفتم، دروغ یازده، و در این دوازده پشیمان شدم و عذر می‌خواهم.

حالا نیست تو این مملکت همه راستکار و کردار و گفتارند، دروغ سیزده هم وارد کرده‌ایم. البته که خواهم نوشت، یعنی مجبورم بنویسم، لااقل تا وقتی که مجبورم بنویسم، مجبورم بنویسم.

خودمانیم زیاد هم کسی ناراحت نشد. یعنی یکی دو نفری – حالا ته تهش سه چهار نفری – ابراز ناراحتی کردند ولی خدا را شکر خیلی نبودند. بعضی‌ها که تشویق هم کردند. بعضی‌ها لایک زدند و شِر کردند! خوشحالم که لب پشت بامی نایستاده بودم برای پریدن و فقط گفته بودم نمی‌نویسم و همین. چند نفری هم تیز بودند و دستم را خوانده بودند. خلاصه که دخلم آمد. اصلاً دخلم آمدن را دوست می‌دارم. تا می‌توانید دخل مرا بیاورید و بدانید و آگاه باشید که: دروغ بد است.

سفرنامچه‌ها هم یحتمل ادامه دارند به حول و قوه‌ی الهی.

همان‌طور که در نوشته‌ی پیشین نیز اشاره کردم، دیگر نه اینجا و هیچ‌جا نخواهم نوشت.