پریشان‌گویی‌های فلان بن هیچکس

1
رهگذر می‌گذرد
دل نبند!

2
بیا از رو آتش بپریم
نه در آتش
ما جنس‌مان کباب‌شدنی‌ست.

3
دیگر مثل تو
از خورشید نمی‌ترسم
چون عینک آفتابی دارم
دریافته‌ام خورشید مهربان است
اما دوست ندارد در آغوشش بگیریم

4
دِرنگ!
یک استکان چای
آنگاه بتاز.

5
باز روزی دیگر را شب می‌کنم
با هر چیز دم دست
با تخته نرد
با چای
با یک دوست
و یک بسته سیگار لایت
یا
یک عشق شاعرانه‌ی کوچک
یا
یک شعر عاشقانه‌ی کوچک...

6
چند وقتی است ناخنم شکسته و هی می‌گیرد این‌ور آن‌ور و عذاب می‌دهد. الان هم گرفت به پتو و عذابم داد. به ناخنم گفتم: «تا کی می‌خوای عذابم بدی؟» گفت: «دیگه چیزی نمونده، رشد می‌کنم و بعدش همه چی مث اولش می‌شه و دیگه عذابی از جانب من یکی در کار نخواهد بود.» ناخنم راست می‌گوید.

سال نوتان پر از شادی و عشق و شور و برکت و نور باد.

دیشب همینطور که سوی سقف اتاقم به سیاهی می‌نگریستم چیزی کشف کردم. شاید شماها زودتر از من کشفش کرده باشید و شاید بگویید وا خب همین است دیگر! اما من دیشب کشفش کردم و آن این است:

پول، پول می‌آورد.
خواب، خواب می‌آورد.
غم، غم می‌آورد.
افسردگی، افسردگی می‌آورد.
شادی، شادی می‌آورد.
حقارت، حقارت می‌آورد.
بیماری، بیماری می‌آورد.

اگر خودتان بیمار و افسرده یا خدای نکرده عقده‌ی حقارت دارید که زود به درمانش بپردازید. مثل من که خشمم خشم می‌آورد و حالا دارم درمانش می‌کنم. اما اگر خودتان هم دچار این نیستید از بیمارها و افسرده‌ها و حقیرها اکیداً بپرهیزید. چرا؟ ساده است. بخواهید نخواهید به مرور زمان مثل آنها دچار لجن‌خواری‌هاشان می‌شوید و یک زمان سر بر می‌آورید که کی بودم و چه شدم؟! اما نترسید. فقط بجنبید که ماهی را هر وقت از آب بگیرید تازه است و به سود شما تمام خواهد شد.

و بدانید که:
سود، سود می‌آورد.

یک دوست که همنام بنده هم هستند آمده بودند و نظر خصوصی گذاشته بودند که چگونه می‌توانم آرشیو وبلاگ‌تان را بخوانم؟ جواب این سوال که معلوم است. این بغل زده آرشیو و اگر هم چیزی را از آرشیو حذف کرده‌ام دلیل داشته. اما این دوست خوبم باز امروز نوشته بودند «انتظار نداشتم حتی جواب هم ندهید.» چرا؟ چون طبیعتاً و لابد جواب نداده بودم؟

و اما چرا جواب نداده بودم؟

آیا جواب دادن بلد نیستم؟ آیا خیلی گنده دماغم؟ آیا آلزایمر دارم؟

خیر علی عزیز. جواب ندادم چون شما هیچ نشانی‌‌ای جز اسم‌ کوچک‌تان برای بنده نگذاشته بودید. حالا این از شوخ‌طبعی‌تان بوده یا مشغله‌ی کاری مثل بنده حواس‌پرت‌تان کرده، نمی‌دانم. این مسئله مرا یاد این داستانک خودم انداخت که در مجموعه داستان جدیدم که رفته ارشاد هست. نام مجموعه داستان جدیدم همانطور که چندباری گفته‌ام «بازی‌های من و شانس عزیزم» است و نام این داستانک «آدم‌های دون کرمیلونه» است.

و اما داستانک:

آدم‌های دون کرمیلونه
بهش گفته بودن: «یا کاری رو که می‌گیم انجام می‌دی یا می‌کُشیمت.»

و البته که پذیرفته بود چون دوست نداشت بمیره.

اون‌وقت یه مرد تاس رو نشونده بودن جلو روش و بهش گفته بودن: «موهاشو بباف!»


همه‌ی اینها را نوشتم که بگویم داش علی مهربانم! وقتی نه ایمیل می‌گذاری نه نشانی وب‌سایت، آخر من چگونه جوابت را بدهم؟!

1
شب
گل‌های یاس را بر بسترت می‌ریزم
صبح
برشان می‌دارم و باز سر شاخه‌هاشان می‌چسبانم
تا هرروز حیاط خانه معطر باشد به عطرت

2
یک‌وقت‌هایی یک آدم‌هایی آن‌قدر ساده‌اند، بی‌شیله پیله‌اند، سبیل قیطانی دارند، چاقند، سبزه‌رویند و دندان‌هاشان از هم فاصله دارد و عینک دودی ارزان قیمت زده‌اند و هی می‌خندند که نگو. اما خب اینطور آدم‌ها گاهی از رو سادگی اعصابت را به ویرانه‌های شهر سوخته بدل می‌کنند و کارهایی می‌کنند که وسوسه می‌شوی کمی سر به سرشان بگذاری.

آن مرد ساده با همین تواصیف که در بالا آمد پرسید: «خودت چرا رانندگی نمی‌کنی که
این خانوم خسته نشه؟!»

راست راست جلو روش ایستاده بودم که گفتم: «آخه من فلج اطفال دارم، نمی‌تونم.»

منتظر بودم از این که دستش انداخته‌ام بخندد و در خندیدن همراهی‌ش کنم اما آن‌قدر ناراحت شد، آن‌قدر ناراحت شد و ناراحتی و همدردی در صورتش دیده شد که شرمنده شدم. با اینکه قبلش اعصاب‌مان را خرد کرده بود نزدیک بود بپرم ماچش کنم بگویم: «بابا خب تو گُلی، خیلی خوبی، چی بگم؟! ... اگه می‌دونستم اینقدر ناراحت می‌شی فلج اطفالو از رو زمین ریشه کن می‌کردم ... ای بابا...»

3
جاده‌ی چالوس می‌شوم
و آن‌قدر به خودم می‌پیچم
تا به شما که دریایی می‌رسم

4
شما همیشه لبخند بزن
حتی حالا که دوربین نداریم
تنها من می‌دانم
لبخند شما
از گران‌ترین دوربین دنیا
گران‌تر است.

5
دشوارتر از دیوارها
سقف خانه را رنگ زدن است
اما امروز می‌خواهم
سقف خانه‌مان را برایت
آبیِ همیشگی کنم.

6
غلط نکنم
آنجا پنج پنجره بود
از چهارتاشان آفتاب می‌تابید
در یکی‌شان تو می‌درخشیدی
باید یادت باشد
به این نشان که
من هم عینک دودی زده بودم
مثل همیشه

1
تا تو هستی
بوسه ساده‌ است
و شیرین و پرمعنا
وگرنه زبانم لال
اگر نباشی
باید ساق پای خودم را ببوسم
آن‌هم محض نرمش روزانه
تحت نظر استاد یوگا.

2
بیا شریک بشویم
دست از من
چتر از تو
باران از آسمان
تا یک‌روزِ خیس را قدم بزنیم.

3
بیا اول‌بار با تو سفر کنم
برویم شمال
کنار دریای خزر
بر ماسه‌ها بنشینیم
سرت را بر شانه‌ام بگذار
دریا را نگاه کنیم
اما در فکر یکدیگر غرق شویم!

4
یک: بیا بچه‌ دار شیم.
دو: ما خودِ دارئم بشیم کسی خودشو ازمون حلق‌آویز نمی‌کنه، چه برسه به بچه‌ دار، که فقط موش می‌تونه خودشو بامون دار بزنه، موشائم که می‌شناسی که، به این راحتی‌یا ناامید نمی‌شن از زندگی، خودکشی تو قاموس‌شون نی بِن‌کُل!
یک: پ بیا بچه مار شیم.
دو: اینو هستم.

و هردو بچه مار می‌شوند، می‌خزند، می‌روند.

5
«تو مگر قرار نبود در مصیبت‌ها، لحظات سخت زندگی، و بدبختی‌ها در کنار من باشی؟ پس الان کدوم گوری هستی؟! چرا اینجا نیستی؟!»

جمله‌ی بالا را یک دوست دختر خطاب به دوست پسرش گفته وقتی که در خانه‌ی دوست دختر سوسک دیده شده بود.

پ.ن: لااقل ما مردها در زمینه‌ها کشتن سوسک قهرمان زن‌هامان محسوب می‌شویم هرچند خود بنده عین خر از سوسک می‌ترسم اما قادرم به مدد اسپری حشره‌کش و دمپایی لاستیکی آن‌ها را از پای درآورم.

سوال: آیا خر از سوسک می‌ترسد؟!

6
جهان را بی ‌کوله‌پشتی
پای برهنه و نگران گشتم
هیچ دلیلی برای خوش بودن
برای ادامه دادن
برای ماندن ندیدم
جز همین لبخندهای گاه به گاه
در عصرهای با تو
تا شب‌های پُر جیرجیرک.

7
گاهی آدم چنان روحش
روانش
خسته می‌شود
که دوست دارد بدنش زیپ داشته باشد
آن را باز کند
به روحش
روانش
بگوید بیا بیرون
بر تخت دراز بکش تا تو را مشت و مال دهم
و روح آدم
روان آدم
بر تخت دراز بکشد
آدم آن را حسابی مشت و مال دهد
آنقدر که خودش بگوید بس است
دستت درد نکند
و باز زیپ تنت را باز کنی
و روحت
روانت
برود سر کارش آن تو
سرحال باشد و پرانرژی به کارش برسد.

8
نترس!
عشق را از پستوی خانه بیرون بیار
در خیابان با او قدم بزن
حتی با او به کافه برو
یا همراه او
به یک دوست سر بزن.
عشق
جنگاوری است
که در پستوها
فقط پیر می‌شود
و گاهی می‌میرد.

1
تو را دوست می‌دارم
تو را که این روزها
یک استکان چای تلخی بر میز سخت
که می‌توانم
دو پیمانه شکر در تو بریزم
و طوری که جیغ بکشی
مثل عصبانی‌ها هم بزنم
تا شیرین بشوی
یا از پنجره‌ی اتاق دودآلودم
بیرون بپاشمت.
اما
جیغ کشیدن‌هات مرا می‌ترساند
و بیرون پاشیدن‌هات کاری است بیهوده
و نمایشی
پس تو را
که یک استکان چای تلخی بر میز سخت
این روزها
دوست می‌دارم.

2
طوفان بود
من پارو می‌زدم
و تو سکان در دست
چشم ریز کرده بودی
در دلم نگران
نگاه آن صخره‌ی زشت و سیاه می‌کردم
تا مبادا سکان را دیر بگردانی
چاره چه بود؟
طوفان بود
و ما باید به یکدیگر اطمینان می‌داشتیم.

3
روابط ما در بدو تشکیل‌شان به نوزادهایی می‌مانند که هر از چندی دچار بیماری‌های سخت و آسان می‌شوند. درگیری‌ها، تنش‌ها و اختلاف سلیقه‌ها و دیگر مشکل‌هایی که در یک رابطه‌ی نوپا رخ می‌دهند همان بیماری‌هایی هستند که نوزاد رابطه‌مان دچارش می‌شود. این نوزاد یا از این بیماری‌ها خواهد مرد یا برای همیشه در برابرشان واکسینه می‌شود و رابطه‌ها هر چه از این بیماری‌ها بیشتر جان سالم به در ببرند بزرگ‌تر، مقاوم‌تر و نیرومندتر می‌شوند.

4
در قهوه‌خانه‌ی عشاق نشسته بودیم. شلوغ بود. شاگرد قهوه‌چی آمد و رو به او کرد و پرسید: «چی بیارم؟» او رو به من کرد و گفت: «غم زمانه خورم یا فراق یار کشم؟» گفتم: «اول یه دو استکان غم زمانه بخور گلوت تازه شه، بعد بشین دل‌سیر هرچیقد خواستی فراق یار بکش...»

5
یکدم بدون تو مرا می‌کشد
هرچند هرشب به خانه‌ات بازمی‌گردی
و من هرروز
تا تو را باز می‌بینم
معجزه‌ای‌ام برای فرزانگان
تا ببینند
بگریند
و ایمان بیاورند
که قیامت اگر چون تو قیامت باشد
مردگان هم چون من زنده خواهند شد.

6
آفرین به آدم گریه‌دار
که گریه نمی‌کند
آفرین به آدم خنده‌دار
که اگر نخندد
هم دیگران را می‌خنداند
و آفرین به من
به تو
که همه‌ی این‌ها را
که خواب از سر هر خواب‌آلودی می‌پراند
می‌دانیم
و هنوز می‌توانیم
در آغوش یکدیگر
باز خواب‌مان بگیرد.

7

علی کرمی دومین مجموعه داستانش را به ناشر سپرد

1

فرعون اگر سلامت روانی داشت می‌داد برایش هرم مازلو بسازند.

2

تو را به خودم
و خودم را به تو
تقدیم می‌کنم.

3

گمانم همه‌ی سگ‌های جهان
برای تو دُم تکان می‌دهند
به ویژه
آن‌یکی که از همه تندتر دُم می‌جنباند
همواره گفته‌ام: خوب است مثل سگ‌ها سگ باشم

4

زنگ در به صدا درآمد
رنگ در پرید!

5

«سلام عرض می‌کنم، ببخشید، شما گاو مش حسنی؟»
«وا! خدا مرگم بده، نه، من زن مش حسنم!»
و همینطور که دُمش را تاب می‌داد رفت میان علف‌ها.

6

گلعذاری ز گلستان جهان ما را بس
البته: هر گلی خاری داره
در ضمن: تو مسئول گل خودت هستی
و من: آقای گل این جام!

7

مادربزرگ‌ خرس‌ها
هر سال
برای خواب زمستانی نوه‌هاش
رویاهای گرم می‌بافد.

8

بچه‌تر که بودم
صدّام حسین بمب می‌انداخت
و من در پناه حق می‌ترسیدم.

9

باران از سر مهربانی است نمی‌بارد
چون می‌داند چتر ندارم
اما من مدت‌هاست به حرمت باران
دیگر به خیابان نمی‌روم.

10

آن شب بی‌ماه را یادت هست؟
چه می‌دانستم ماه شیشه‌ای‌ست
سنگی رها کردم و شکست
فرار کردم و در خانه پنهان شدم
صبح خورشید آمد پدرمان را درآورد
بس که تابستان کرد هوا را عقرب‌ها هم مُردند
و این شد که دیگر
هیچ سنگی را سوی هیچ ماهی پرتاب نکردم
البته تا آخر بهار

11

حتی اگر بادمجان دوست نداشتی
می‌توانستم
کشک بادمجان را بی بادمجان
طوری بپزم
که هیچ‌کدام‌مان نفهمیم چطور!

12

تمساحی را دیدم اشک می‌ریخت
باور کن واقعاً اشک می‌ریخت
مطمئنم!

13

دو دسته داریم یا این دو دسته را بیشتر نمی‌شناسم و هم نمی‌دانم کدام ارجح‌تر به دیگری است یا نیست. حتی نمی‌دانم بگویم دو دسته آدم یا دو دسته عارف یا دو دسته سالک اما:

گروهی مزاج‌شان این است:

بر تن بهایی نِه هر بلا که بتوانی

گروهی مزاج‌شان این است:

الهی منعمم گردان به درویشی و خرسندی

بنده از آن‌هام که باید عرض کنم «در کشتن ما چه می‌زنی تیغ جفا؟! ما را سر تازیانه‌ای بس باشد.» پس سخت به گروه دوم مایلم و از درد و بلا و مصیبت و بدبختی گریزان و به شادی و شور و عشق و صفا بسیار متمایلم.

از مساعدت خداوند بزرگ پیشاپیش سپاسگزارم.

آمین.

14

آنکه جن زیبا به او راه نداد و بغض کرد

مجموعه داستان بنده به نام جن زیبایی که از پترا آمد هرچند نیمه‌ی نمایشگاه رسید اما به مدد دوستان و بچه‌های اینترنت و تبلیغات‌شان و لطف‌شان که شامل حال من شد در نمایشگاه چهارصد نسخه فروخت که به نسبت برای یک نویسنده‌ای که مجموعه داستان اولش را چاپ کرده فروش خوبی بود.

اما رمان‌ها یا مجموعه‌ داستان‌هایی هم بودند - که البته تا جایی که خبرم هست نه از نویسنده‌هایی که اولین کتاب‌شان را منتشر می‌کنند - که بیش از من فروخته‌اند هرچند فروش کتاب بنده هم به قوت خودش خوب پیش می‌رود شکر خدا.

اما این‌ها را گفتم تا به این برسم که بنده خودم خوب می‌دانم وقتی اثری به مخاطب می‌رسد گروهی آن را دوست می‌دارند و گروهی نه. خودم خوب می‌دانم در چه حدود نویسنده‌ام و تا کجاها می‌خواهم بروم و نظرگاهم تا کجا را می‌بیند. پس اینکه دوستانی از دوستان اینهمه بغض‌آلود واکنش نشان می‌دهد جای تعجب دارد. من عاشق اینم یکی بیاید با منطق و سواد داستانی‌ای که دارد مجموعه‌ی بنده را نقد کند و ایرادهاش را بگوید اما از ننه من غریبم‌بازی و خاله خشتک‌بازی و حاشیه‌ها پرهیز می‌کنم و البته استقبال هم می‌کنم هر کس بیاید حتی در این وضعیت‌های بغض‌آلود - که مانده‌ام سرچشمه‌اش چه می‌تواند باشد - از بنده بد بگوید و فحش‌های آن‌چنانی بارم کند. نه که مریض باشم و عاشق فحش خوردن! اما تبلیغ و ضد تبلیغ هر دو لازمند. پس دوستانِ بغض‌آلود هرچه بغض‌آلودتر بهتر و تمنا دارم با تمام قوا ادامه بدهید.

بزرگی گفت: اگر دیدی همه خوب کارت را می‌گویند یا بد کارت را می‌گویند مواظب باش که ممکن است جایی از کارت دارد می‌لنگد اما اگر دیدی گروهی خوب کار و گروهی بد کارت را می‌گویند بدان داری درست می‌روی.

در آخر باز دلم نمی‌آید به شماها بگویم من با اینترنت با شماها دوست شدم و شماها لطف به من داشته‌اید و بدانید اگر به نوشتن در اینجا مادامی که می‌توانم ادامه می‌دهم تنها از جهت این است که سپاسگزاری کوچک خودم را به شماها ابراز کرده باشم.

پ.ن: مجموعه داستان بعدی‌م چیزی به پایان کارش نمانده به زودی به همان ناشر خواهمش سپرد. نامش را فعلاً گذاشته‌ام: بازی‌های من و شانس عزیزم که برگرفته است از داستانکی در همین مجموعه.

پ.ن1: بماند که وقتی نوشته را یکی دو بار خواندم دیدم خودم هم کمی ننه من غریبم بازی درآورده‌ام. اصلاً مفت چنگم. خوب کردم.

15

عجب از آدم تشنه اما آب‌ستیز!

16

یک دیوانه‌ی خوش آتیه‌ای می‌شناسم قاسم نام. (خیلی‌هاتان می‌دانید من درویش و مسلمان و شیعه و چه و چه هستم پس از نوشتن این قصدم حکایت آن روز متروسواری است که نکته‌ای در آن بود و خواهشم این است کسی این حکایت را توهین تلقی نکند و وااسلاما سر ندهد که ما خودمان صاحب منبریم در این کارها.(

القصه!
قاسم در مترو کنارم نشسته بود و مردم خواب‌آلودِ غروبِ رو به شبِ واگن‌های مترو ساکت بودند و چُرت‌ها مرغوب که قاسم ترکید و عربده کشید: «برای نابودی اسلام و مسلمین صلوات.» و چُرت‌ها پاره شد و صلوات‌ها بود که کشدار به همان آهنگ سنتی همیشگی فرستاده شد.

بعد از این من با زانو افتاده بودم کف مترو از خنده دست‌هام می‌لرزید و زمین را چنگ می‌زدم.

17

یک دوستی دارم کمی طبع شعر دارد، یعنی بیشتر به طبع شعر داشتن علاقه دارد، حالا هر چی. این دوست ما یکی از تخصص‌های اصلی‌ش - یا تنها تخصص‌ش - آزردن دیگران است هرچند چشم‌های زلال و دل مهربانی دارد اما کار هر کسی نیست با او رفاقت و سلوک کند. از رو همین علاقه‌اش به شعر و اصالت همدانی‌ش و میلش به آزار دیگران به او گفتم خوب است دیوان شعری از او به میراث بماند و تخلص‌ش باشد: بیمار همدانی.

حالا فکر کنم به بعضی از این دوستان اینترنتی که حال‌شان مشابه است بشود پیشنهاد داد نام آی‌دی فیک‌شان را تغییر دهند به: بیمار اینترنتی.

18

تشنه‌ام
تشنه‌ی آن چشم‌‌های آبی زلالت
هرچند بهتر است در چنین چشم‌هایی
غرق شد تا سیراب.

19

وقتی یاد خوبی‌هات می‌افتم
همینجا بر صندلی
کج می‌شوم و کج لبخند می‌زنم
مادر رد می‌شود و می‌گوید:
سفیه شده‌ای دلبندم؟!
به خودم می‌آيم و می‌گویم:
پس این شام کو؟!

20

رقص پروانه‌ها را دیده‌ای؟
باور کن آنها برای رقصیدن
کلاس نرفته‌اند!

21

درک خوبی از لحظه‌های خنده‌دار دارم
مثلاً اینکه من عاشق شما شده باشم
خب خنده‌دار است
اما کو چاره؟

22

من آن مارمولک کوچکم
که شما با تمام زیبایی‌تان از او می‌ترسید
و جیغ می‌کشید
و فرار می‌کنم
تا بر این دیوار
این نامه را برای‌تان بنویسم که:
تنها آمده بودم پشه‌های اتاق‌تان را بخورم
مبادا بدخواب‌تان کنند.

23

کاش می‌شد تو را
در یک بعدازظهر تابستان
نوشید
مثل یک استکان چای
پیش از آنکه
ازین سردتر شده باشی.

24

گاهی جنگ‌مان می‌شود. بله، حتی من و خانم سین هم گاهی جنگ‌مان می‌شود و ایشان حسابی مرا سگ می‌کنند. حتماً می‌دانید که سگ‌ها پاچه‌گیر و غمگینند. وقتی با خانم سین جنگ می‌کنیم بعدش هر دو بی‌حال می‌شویم مثل سگی که بسیار جنگیده سر محافظت از استخوانش. اما نمی‌دانم این خانم سین چه تکنیکی در چه کلاسی آموزش دیده که یک‌جور لبخند بلد است که تا آن را رو به من می‌زند یکهو دلم خوش می‌شود و گل از آسمان می‌ریزد رو سرم. حالا نمی‌دانم اینطور لبخندزدن‌ها را جایی از کسی یاد گرفته یا خداداد است یا شاید بنده خودم زیادی رو اینطور لبخندهای خانم سین‌وار حساسم. نگاه کنید! دارد گل از آسمان  می‌ریزد.

25

مرا کیفیت چشم تو کافی است

خطاب: به سر بُریده‌ی پزیده‌ی گوسفند
مکان: کله پزی

26

- مرا کیفیت چشم تو کافی است
- اینو باباطاهر گفته؟
- آره.
- پس اون موقع‌هام کیفیت از کمیت مهم‌تر بوده.
- بله اون‌موقع‌هام اگر آدمی بیش از دو چشم می‌داشته ازش می‌ترسیدن.

27

بشر دست‌آوردهای غریبی در دوران حیاتش داشته که پاره‌ای از آن‌ها یا کار نوابغ بسیار نابعه است یا باید پای الهام و جادو و این‌جور حرف‌ها در میان باشد. فی‌المثل یکی از هیجان‌انگیزترین دست‌آوردهای بشری را نام می‌برم: آلبالو خشکه.

این آلبالو خشکه‌ها را خانم سین بهم داد. گفت حیف می‌شوند باید بریزم‌شان سطل آشغال و خواست تا من ببرم‌شان. من هم بردم‌شان و الان که ساعت ده و پنجاه و سه دقیقه‌ی شب است هی دانه دانه به دهان پرت می‌کنم‌شان و کیف می‌کنم: مزه‌ی عشق می‌دهند.

28

اسکیزوفرنی بیماری ترسناکی است. یک عمر با یک آدمی دوستی می‌کنی و بعد یک عمر می‌فهمی نه تنها رفیقت وجود خارجی ندارد بلکه او بیماری تو است و باید آمپول بزنی تا خوب بشوی. آن‌وقت سر دو راهی می‌مانی رفاقتت را حفظ کنی یا سلامتی‌ت را! ترس از آمپول هم که جای خود دارد.

 اما ترس من از این هم فراتر می‌رفت. فکر می‌کردم مبادا خودم یکی از شخصیت‌های غیرواقعی یکی از دوستانم باشم و دیر یا زود آمپول بزند و از ذهنش پاک بشوم و این مرگ مقدر من باشد.
خدا را شکر این روزها حس می‌کنم واقعی‌‌ام به خصوص وقتی خانم سین می‌گویند: «اونو به من می‌دی؟» و من وقتی دارم «اون» را به ایشان می‌دهم خیلی احساس واقعی‌ای دارم.

29

وقتی گرسنه‌ای حتی دیدن یک گلابی در یخچال خالی خانه می‌تواند کلی خوشحالت کند و این قابلیت را در تو ایجاد کند به آن گلابی عشق بورزی. سخت نگرانم مبادا جایگاهم در زندگی خانم سین مشابه آن گلابی باشد. خدا نکند. چطور است هفت بسته نمک نذر امام‌زاده صالح کنم که اینطور نباشد. خدا نکند گلابیِ یخچالِ خالیِ زندگی خانم سین باشم. اصلاً هفت یتیم را هم با جوک‌های جدیدی که یاد گرفته‌ام خواهم خنداند.

30

مرا کیفیت چشم تو ای وای...

31

آنقدر آلبالو خشکه خورده‌ام
تا به اسرار ازل پی برده‌ام

- ملّا مامورالدّین خشکباری –

32

قصد توهین و مسخرگی ندارم ولی هیچ‌وقت نفهمیدم چرا اسم آن تیم شموشک بود یا هنوز هست. یک‌جور شیطنت قربان‌صدقه‌آمیز در این اسم هست که با آن سخت بشود زیاد گل زد.

33

به هر سو بنگرُم چشمُم سیایه!

34

کجکی ... کجکی...
کجکی ابروم نیش کژدمه
چه کنُم افسوس مال مردمم
زیم زیم زیم ... زیم زیم زیم زیم زیم...

35

پدرم وقتی مُرد
پاسبان‌ها همه قاتل بودند...

36

- یه دونه زد تو سرم خون جلو چشامو گرفت.
- توئم زدیش؟
- نه بابا من خون جلو چشامو گرفته بود هیچ‌جا رو نمی‌دیدم، رفتم دسشویی خونا رو بشورم.

37

من
پیش‌آمدی‌ام
که پیش آمده‌ام
پس بغلم کن.

38

گاوِ گیجم من، گاوِ غمگین
و تنها یک گاو می‌فهمد چقدر گاوم.

در این دنیا هم آدم نخبه موجود است هم ازدواج موفق. شاید برای هر دو باید تلاش کرد و مسلماً هر دو در اقلیت‌اند.

وگرنه اینهمه آدم حیران که به دنیا می‌آیند و می‌روند مثل عابرهای پیاده‌روهای خیابان ولی‌عصر اما در هر صد روز یکی است که می‌ایستد و محو چهچه‌ی بلبلی برچنار می‌شود که عابران شلوغ نه می‌بینندش نه می‌شنوندش و نه آن ایستاده با نظر را می‌بینند و می‌گذرند و می‌روند و هر شب در رختخواب‌های رخوت می‌میرند.

نگاه آن ساختمان سیاه بزرگ شب‌گرفته بکن! از اینهمه پنجره تنها یکی‌ش می‌درخشد.

شعر:

آیا اینکه یکهو متوجه بشویم که خیلی معمولی هستیم خیلی غمگین است؟! خیر، بلکه این اصرار بر معمولی ماندن است که خیلی غمگین است. با تلاش کردن برای معمولی نماندن زندگی شما تغییر خواهد کرد.

درباره‌ی «تلاش» تذکر این نکته را لازم می‌دانم که بعضی‌ها تلاش کردن را با جنگیدن اشتباه می‌گیرند و روح و روان و جسم‌شان را با جنگیدن سر به دست آوردن چیزها فرسوده می‌کنند پس نباید جنگید و باید تلاش کرد، مثل یک ماهیگیر که قلابش را در آب انداخته و منتظر است تا ماهی به قلاب بیفتد. او نمی‌داند کِی این اتفاق می‌افتد اما مادامی که ماهی به قلابش نیفتاده لبخندزنان منتظر می‌ماند.

لائوتسه علیه الرّحمه چیزی در این مایه‌ها می‌فرماید این‌طور که: «کارها را در بی‌عملی انجام بدهید.» یعنی کارتان را مستمر و بی‌اینکه زور بزنید ادامه بدهید و سپس انجام که شد رها کنید.

پس ای معمولی‌ها! اینکه معمولی هستید بد نیست اما اینکه برای ابد معمولی بمانید یا به معمولی ماندن خودتان افتخار کنید بد است!

1
آدم نمی‌داند اینهمه خوبی‌های خانم سین را چطوری باید بنویسد. هزاربار جملاتی نوشتم با ترکیب‌هایی مثل: آن زن سترگ، احترام‌ برانگیز، باعرضه، دوست داشتنی و دیدم نشد، این‌ها برای ما خانم سین نشد. هزاربار نوشتم و پاک کردم. آدم نمی‌داند اینهمه خوبی‌های خانم سین را چطوری باید بنویسد. فقط می‌شود ایشان را دوست داشت. این تنها کاری است که از دست آدم می‌آید.

2
شما زندگی می‌کنید. آن‌ها بهشان برمی‌خورد. شما زندگی‌تان را بکنید. آن‌ها چه شما زنده باشید چه نباشید چیزی پیدا خواهند کرد تا بهشان بربخورد.

3
«شما وقتی بمیرید نمی‌توانید زندگی کنید.» بعضی چیزها مثل این جمله همینقدر بدیهی هستند. فقط نمی‌دانم چرا بعضی‌ها اینقدر علاقه دارند همه چیز را بپیچانند و مثلاً: وقتی یکی را دوست دارند هزارجور اِنقُلت بیاورند که نه شاید این دوست داشتن نیست، عادت است، دوست داشتن باید چیز دیگری باشد. در حالی که دوست داشتن دوست داشتن است و خب آدم به کسی که دوستش دارد عادت هم می‌کند.

4
وقتی کسی را دوست می‌دارید سود بیشتری می‌برید تا وقتی دوست‌تان می‌دارند زیرا این قلب شماست که می‌تپد و قوت می‌گیرد از دوست داشتن او.

5
اول فکر کنید سپس مُدها را پیروی کنید

یک مُد خنده‌دار دیگری داریم که این روزها بسیار باب شده و اینترنت هم که قربانش بروم وقتی چیزی درش مُد می‌شود یکی باید بیاید و جمعش کند. آدم‌ها برای اینکه پذیرفته شوند از هم تقلید می‌کنند و خلق را تقلیدشان بر باد می‌دهد که دو صد لعنت بر این تقلید باد.

حالا این یکی مُد چیست؟ مُد «خدا نیست.» است که از نظر من بسیار لوس است و سطحی. چرا؟ چون خدا هست. گروهی در دنیا هستند که آن را می‌پرستند پس یک چیز ماورایی، غیر عینی، ذهنی یا حتی ساختگی می‌تواند باشد که وجود دارد. من و بسیاری دیگر او را می‌پرستیم و از او یاری می‌گیریم و در زندگی‌مان ساری و جاری است. پس چنین چیزی وجود دارد و آدمی که به بودن یا نبودن خدا جاهل است درستش این است که بگوید: من نمی‌دانم خدا هست یا نیست، بعد برود هرطور دوست دارد زندگی کند. مثلا بگوید: من به چیزهای عینی‌تری در زندگی‌م نیاز دارم و انسان‌مداری را ترجیح می‌دهم، پس مثلاً برود پیرامون اومانیسم مطالعه کند و اومانیست بشود. تازه همین هم بی‌استاد و مطالعه و سلوک کردن و فکر کردن به لعنت خدا نمی‌ارزد.

عزیزان من پس شما نمی‌توانید بیایید بگویید: «خدا نیست.» چون هست. همانطور که حضرت محمد نمی‌گفت: «بت‌ها نیستند.» چون بودند و ایشان می‌فرمود اینگونه پرستیدن راهگشا نیست و اینگونه موحد بودن راهگشاست. پس شما هم راهی بیار یا نشان بده یا به آن راه برو و سپس بگو: راه سعادتمندانه زندگی کردن مثلاً در پرستش خدا نیست و در پرستش والایی مقام انسان است یا هر چه.

ولی سر جدتان از این ادا اصول‌های لوس دم‌دستی که بیشتر برای جلب توجه است در نیاورید. بی‌خود نیست همین خدایی که این‌دسته آدم‌های طابع مُد از آن گریزانند می‌گوید: یک دقیقه فکر کردن بهتر از هفتاد سال عبادت است.

6
بیایید تمرین کنیم نترسیدن را
 
همه‌ی مشکلات ما ریشه در ترس‌های ما دارند. هر چه را از دست می‌دهید و هر چه شما را به دردسر می‌اندازند چیز و چیزهایی هستند که ترس موجبات آن را فراهم کرده است.

اگر کسی دروغ می‌گوید می‌ترسد از اینکه گفتن راست برایش ضرری در پی داشته باشد. اگر کسی دزدی می‌کند از گرسنگی و نداشتن، بسیار می‌ترسد. اگر کسی چاقو برای شما می‌کشد می‌ترسد مبادا شما مشت‌تان از او قوی‌تر باشد. (خود بنده وقتی می‌ترسم هوارهای اولترا سونیک می‌کشم.) اگر کسی جرات این را ندارد به همه بگوید عاشق فلانی شده و فلانی را دوست می‌دارد دیر یا زود ممکن است همان فلانی را هم از دست بدهد. و اگرهای بسیار دیگر که همه‌شان ضررند و این ضررها را ترس‌های ما به ما می‌رسانند.

ترس بزرگ‌ترین دشمن ماست پس بیایید تمرین کنیم نترسیدن را.

7
وقتی شما جرات دوست داشتن او را نداشته باشید دیر یا زود سر و کله‌ی یک شجاع‌ پیدا خواهد شد.

8
علی برادر زهرا برایش یک مرغ مینا خریده و به خانه‌شان آورده. زهرا و علی و زبیده خواهر زهرا تمام تلاش‌شان را می‌کنند او را به حرف بیاورند. شاید ندانند و اگر ندانند بهتر است اما من نامه‌ای سفارشی به کبوتری نامه‌بر سپردم تا به مرغ مینای آن‌ها برساند. در آن نامه تنها به نوشتن جمله‌ای از آنتوان دوسنت اگزوپری بسنده کردم. جمله این است: «کلمات سرچشمه‌ی سوء تفاهم‌ها هستند!»

9
کلمات سرچشمه‌ی سوء تفاهم‌ها هستند

بدترین سوء تفاهم‌‌های اینترنتی در این استاتوس نوشتن‌ها رخ می‌دهد، بعد در گونه‌های دیگر نوشتار اینترنتی، بعد هم در نظردادن‌ها و سر آخر ممکن است در لایک زدن‌ها هم سوء تفاهم‌هایی پیش بیاید.

و ضایع‌ترین حالت زمانی است که فکر می‌کنید مخاطبِ فلان استاتوس شما بوده‌اید و بعد می‌فهمید اصلاً آن موضوع ربطی به شما نداشته است. و خب شما زیر آن استاتوس ممکن است قربان آن طرف رفته باشید یا به او فحش‌های آنچنانی داده باشید و با نیش زبان سوراخی در بخش نظرهای آن استاتوس ایجاد کرده باشید که از آن سمّ سیاه بچکد که در این‌صورت ماله کشیدن و رفع و رجوع کردن بسیار کار دشواری است.

روح آنتوان اگزوپری هم شاد باد که گفت: «کلمات سرچشمه‌ی سوء تفاهم‌ها هستند.» هرچند «در آغاز کلمه بود و کلمه خدا بود.»!

پ.ن: الان کمی بی‌قرارم و دوست دارم پس از نوشتن این جمله‌‌های آخر و پست کردن آن عقب بکشم و یوکوگری - که ضربه‌ای است در کاراته که با تیغه‌ی پا به حریف نواخته می‌شود - بزنم به لبه‌ی میز کامپیوترم و بلند این سوال را مطرح کنم که: «آیاااااااااااااا...؟!»

عادت ندارم زیاد صفحه‌ی خانه‌ی فیس‌بوک یا پلاس را نگاه کنم و ببینم دیگران چه نوشته‌اند اما خب گاهی این کار را می‌کنم. همینطوری داشتم صفحه‌ی خانه‌ی فیس‌بوک را نگاه می‌کردم و عکسی یا مطلبی را لایک می‌زدم و بعدی و بعدی و سعدی و عکس و زلزله و سگ تا خشکم زد انگار پدر مرحومم را یکهو در خیابان دیده باشم.

بعضی‌ شعرها آدم را از شعر گفتن پشیمان می‌کنند. البته بنده که هیچ‌وقت مدعی شاعری نبوده‌ام و نهایتِ شعرنوشتن برایم دست‌گرمی و ذهن‌گرمی است برای داستان نوشتن یعنی متخصص نیستم و مسلماً مدعی نیستم و اصلاً از حالا به بعد همان بهتر برای دست‌گرمی و ذهن‌گرمی بروم فال ورق برای خودم بگیرم جای شعر گفتن. به عمرم از دو خط نوشته اینقدر جا نخورده بودم. حالا می‌نویسمش ببینم حق می‌دهید یا نه. شاید دارم شلوغش می‌کنم و احساساتی بازی در می‌آورم اما باور کنید یک دقیقه به این شعر خیره مانده بودم. هزار جور فکر از سرم گذشت در آن یک دقیقه و حتی خدا را شکر کردم که شاعر نیستم و می‌توانم دیگر هیچ‌وقت شعر نگویم و فقط داستان بنویسم. بعد از خواندن این شعر نزدیک بود بروم بخوابم یا از این شهر بی‌خبر کوچ کنم و در گوشه‌ای از دنیا تنها و غریب بمیرم بی‌اینکه ازدواج کرده باشم یا بچه‌دار شده باشم. طاق کسرای اعتماد به نفسم را زد ویرانه‌ای کرد که همیشه در آن ویرانه شب است و جغد هو می‌کشد.

اصلاً چرا حرف اضافه، شعر را بخوانید و انصاف بدهید من دیوانه‌ام و شلوغش کرده‌ام یا این دیوانه است و شلوغم کرده است؟


حسرت روزهای رفته را نمی‌خورم

جز یک شب تابستان که حسابش جداست


از ناظم حکمت


بعد از خواندن این شعر حتی با خودم فکر کردم «آیا یک شب تابستان‌ای در زندگی‌م هست که حسابش جدا باشد؟» «آیا برای هیچ‌روزی از زندگی‌م حسرت خورده‌ام یا می‌خورم؟» نتوانستم پاسخ را بیابم اما این شعر انگار به من دستور می‌داد که حتی اگر حسرت هیچ شب تابستانی‌ای را که حسابش جدا باشد نمی‌خوری اما باید حسرت یک شب تابستانی را که حسابش جدا باشد بخوری!

یعنی در آن شب تابستانی که حسابش از همه‌ی روزهای رفته جداست، برای من، شما، یا ناظم حکمت چه اتفاقی می‌تواند افتاده باشد؟!

1
شاید بشود گفت: هیچ چیزِ کاملاً بدی در دنیا وجود ندارد بلکه برخورد ما با آن چیز است که خوب یا بد است. مثلاً: اعتیاد بد نیست بلکه این اعتیاد مخرّب است که بد است، مثل: اعتیاد به مخدرها. اعتیادهای سازنده‌ای مثل اعتیاد به کارکردن مستمر در رشته‌ی کاری مورد علاقه‌مان نه تنها بد نیست بلکه خوب هم هست و تضمین کننده‌ی موفقیت ما است و به آن پشتکار هم می‌گویند.

2
ما که بخیل نیستیم، عید بر همه‌ی روزه‌دارن و روزه‌خواران عزیز مبارک گویا!

3
دافولینا
یک لحظه‌ اگر با من نباشی
برایم یک ماه روزه‌داری
و ریاضت است
و حالا که هستی
عید فطرم مبارک

4
یک دوست‌ دختر خوب دوست‌ دختری است که با آدم مهربانی‌های بی‌شمار کند و نه آنکه آنچنان به جان آدم غر زده که آدم کج بشود و یک‌وری بنشیند نگاه مونیتور کند و ناگاه با پیشانی خود سخت به لبه‌ی میز بکوبد که مادر آدم از تو سالن بپرسد آن صدای چه بود؟ و آدم پاسخ بدهد صدای هیچ چیز نبود که باز مادر آدم بگوید آن صدای «هیچ چیز» بود آمد؟ و دوست دختر خوب همانا دوست دختری است که بسی دل آدم را خوش می‌کند و آدم ناخودآگاه هی قربانش می‌رود.

5
از مهربانی تو
مبعوث می‌شوم
تا پیامبر گله‌ی بزهایت باشم
و آغوشم
شکست‌ناپذیرترین دژ دنیا می‌شود
که سا‌ل‌ها پس از ما
پرستشگاه جهان‌گردان خواهد شد.

6
من: دیوانه‌ای نه‌چندان بی‌خطر
و زانویت
تا سر بر آن می‌گذارم
آسایشگاه روانی من است.

7
باید ورزیده باشید. هر آینه است عاشق یکی بشوید یا یکی عاشق‌تان بشود. این چیزها کشکی نیستند. باید روح‌تان، روان‌تان و جسم‌تان ورزیده باشد. باید چند بار رو پا بپرید، دو تا حرکت کششی بزنید، دو تا سیلی به خودتان بزنید و وارد رینگ بشوید. باید ورزیده باشید.

8
شیطان شما را وسوسه خواهد کرد تا او را دوست بدارید. نترسید! شیطان هم روزگاری مَلک مقرب خدا بوده و همه‌ی ماموریت‌هاش را به صورت کاملاً سرّی از خود خدا دریافت می‌کند. نترسید احمق‌ها! فقط دوستش بدارید تا بهشت را تجربه کنید.

9
عاشق اینم نیمه شب‌ها به ترانه‌هایی از این گروه‌های ضالّه‌ی شیطان‌پرست هارد راک گوش کنم که در نعت شیطان رجیم و معشوقه‌های الکلی و خیابان‌های خالی بی‌ربط مادر به خطا می‌خوانند با آن صداهای خش‌دار ...  و اشعار لطیف و ظریف بنویسم برای معشوقه‌ای زلال و ایرانی که برایم لبخند می‌زند  و با نان‌خامه‌ای‌هایی که به مناسبت عید فطر برایم آورده فقط چای می‌نوشد و بی‌ هیچ ادعایی می‌رود تا به کارهای خانه‌اش برسد، هفته‌ی دیگر اسباب‌کشی کند، و خسته که می‌شود بخوابد.

10
خدا را شکر که دهان‌ را طوری آفریده که هم باز می‌شود هم بسته. باز می‌شود و می‌شود فحش کشید به جد و آباد آن مردک هیز گران‌فروش. بسته می‌شود و می‌شود لبخند زد به تو که از خاطره‌های کودکی‌ت چیزهای خنده‌داری برایم تعریف می‌کنی و من بخشی‌ش را نمی‌شنوم و مانده‌ام تو وقتی بچه بوده‌ای پدرت چقدر دوستت داشته! حتی بیشتر از من؟

معتقدم: زیباترین زنان، زیباترین زنان نیستند. زیباترین زنان آنهایی‌اند که – اگر ناشی باشی - حتی یک دلیل نمی‌یابی تا بگویی زیبا هستند اما همه‌ی مردها تو دل‌شان مطمئن هستند آنها زیباترین زنانند. روشان نمی‌شود این را ابراز کنند اما همه‌شان از هم پیشی می‌گیرند برای به دست آوردنش. البته خب پاره‌ای از مردها هم روشان می‌شود و این را می‌گویند، مثل: علی کرمی.

یکی از معروف‌ترین‌های‌ این دسته زنان، همین «اسکارلت اوهارا»ی بر باد رفته است. نه، اشتباه نکنید! فیلم «بر باد رفته» نه. اسکارلت رمان بر باد رفته را می‌گویم. اسکارلت رمان بر باد رفته کلی فرق دارد با اسکارلت فیلم بر باد رفته. رمان بر باد رفته را نخوانده‌ام اما آن را مدتی پیش باز کردم و در کمال تعجب دیدم با یک چنین جمله‌ای شبیه این شروع می‌شود: «اسکارلت زن زیبایی نبود اما به طرز عجیبی همه‌ی مردها جذب او می‌شدند.» یا یک جمله‌ای شبیه این. چنین جمله‌ای نه تنها نشان‌ دهنده‌ی تفاوت فاحش میزان «امکان بیان حقیقت» در سینما و رمان است بلکه خود حقیقتی است: زیباترین زنان، زیباترین زنان نیستند.

یک‌ وقت‌هایی پای منبر خودم می‌نشینم و خوب گوش می‌کنم آن بالای منبر چه می‌گویم. این‌جور وقت‌ها یکهو یک چیزی را اول‌بار از زبان خودم می‌شنوم. شاید آن چیز را قبلاً جایی شنیده‌ام و در ناخودآگاهم ثبت شده باشد. شاید هم نه، از جمع شدن حواس و فکرها بالاخره آن چیز را کشف می‌کنم و ناگهان آن بالای منبر می‌گویمش و خودم این پایین منبر با دیگران می‌نیشینم و گوش می‌کنم که بَدک نمی‌گوید مردک! شاید هم این حالت که آدم خودش یک چیزی می‌گوید که تا آن لحظه نشنیده همان الهام باشد که می‌گویند به آدم می‌شود.

علی ای حال چندی است در باب چگونه ویران شدن روابط چیزی می‌گویم که دیدم می‌شود آن را اینجا هم بگویم.

روابط ما آدم‌ها – به ویژه مقصودم ما زن‌ها و مردها – دو جور ویران می‌شوند:‌

یک، سیلابی:

یکی – مرد یا زن – از در وارد می‌شود و با صحنه‌ی سانسوری خیانت مواجه می‌شود. یکی بر سر خودش می‌کوبد دوتا بر سر طرف و در را می‌کوبد و می‌رود که می‌رود و تمام.

دو، قطره چکانی:

اکثر روابط ما به این شیوه از بین می‌روند و آهسته آهسته فرسوده و ویران می‌شوند. شما یک چیزی را دوست نداری و طرفت تو کَتش نمی‌رود و یک عمر تحمل می‌کنی. طرفت یک چیزی را دوست ندارد و شما هی تکرارش می‌کنی و او تحمل می‌کند. عموماً این چیزها بسیار کوچک و خنده‌دارند. مثلاً: باز چلومرغ‌تو هورت کشیدی؟ چرا ناخوناتو نمی‌جوی؟ چرا موهای منو این‌وری ناز می‌کنی؟ یا امثالهم، و از تجمع این‌ها یک روز یکی از طرفین طاقتش طاق می‌شود و یکهو می‌بینی سر اینکه چرا بستنی شکلاتی مرا بی‌موقع لیس زدی؟ یا چرا قورباغه‌ی مرا قورت دادی؟ رابطه مثل سدّی که مدتی است سوراخ شده و نشت کرده در هم می‌شکند و همه چیز را از بین می‌برد. اینطور وقت‌ها هر دو طرف رابطه تا مدت‌ها نمی‌دانند چه شد که اینطور شد و تازه بعد از این «مدت‌ها» اگر فهمیدند که فهمیدند وگرنه باز تا مدت‌های مدید دیگر نمی‌فهمند که نمی‌فهمند.

حالا از این حرف‌ها که بگذریم، یک وقتی برای یکی از دوستانم منبر رفته بودم که در رابطه‌ات چنین کن و چنان نکن. آن دوست هم جز که به تایید بنده سر تکان نمی‌داد. یکهو درآمدم که فلانی اصلاً می‌دانی چیست، بیا و مرا سرمشق و الگوی زندگی‌ت قرار بده در روابط موفق، ندیدی تا امروز چندین و چند رابطه‌ی موفقم را سیلاب فنا برده؟ اصلاً من اگر بیل‌زن بودم باغچه‌ی خودم را بیل می‌زدم.

آقا ما چه بالای منبر برویم و وعظ کنیم و چه نه، گاو ده من شیرده‌ایم. پاراگراف آخر را برای این نوشتم که باور بفرمایید.

شاید حق با مادرم باشد. خیلی‌ها فکر می‌کنند ما نویسنده‌ها آدم‌های تنبل و بی‌کاره‌ای هستیم. به هر حال مادرم در یک اقدام مخفیانه و در نهایت احترام مرا بسته به آب هندوانه، روزی یک لیوان. چرایش را می‌پرسم می‌گوید: هندوانه‌ها گناه دارند، خراب می‌شوند می‌روند کنار خیابان می‌ایستند شهر را به فقر و فحشا می‌کشند. اینطوری مادرم من و هندوانه‌ها و شهر را با هم نجات می‌دهد. زنده‌باد مادر!

یک «که چه؟!» جلو هر چیز و هر کار بگذارید و یکی دوتا دلیل هم برای خودتان بیاورید فاتحه‌ی آن کار و آن چیز را خوانده‌اید.

مثلاً:

داستان بنویسم – که چه - ؟

ازدواج کنم – که چه - ؟

او را دوست بدارم – که چه - ؟

و هر چیز دیگری را می‌شود اینطوری فاتحه‌اش را خواند.

اما می‌توانیم با یک «چرا؟» و دلیل آن کار را شروع کنیم. بررسی کنیم ببینیم چه کار دوست داریم تو زندگی‌مان بکنیم و چراش را از خودمان بپرسیم. اینطوری با دلایل محکم‌تر و با ایمان بیشتر به آن کار ادامه خواهیم داد، یا ادامه نخواهیم داد.

-    چرا - داستان می‌نویسم؟

-    چرا – ازدواج کنم؟

-    چرا – او را دوست می‌دارم؟

و البته مادامی که زنده‌ایم به یک کارهایی مشغولیم پس شاید بد نباشد بدانیم چرا به آن کارها مشغولیم.

گوگن و ونگوک هر دو نقاش‌های بزرگ و موثر و نامداری بودند – شاید ونگوک کمی مشهورتر- اما من گوگن بودن را ترجیح می‌دهم. گوگن – آنطور که جسته گریخته خوانده و دیده و شنیده‌ام – آدم آرامی بوده و خوشان خوشان عمری نقاشی کرده و با نقاشی کردن حال کرده و بعد عمری سرش را زمین گذاشته برای خودش مرده.

اما ونگوک، هی گوشش را کنده فرستاده برای یارو دخترک و دختر بیچاره لابد خودش را خراب کرده وقتی گوش را دیده و هی با تپانچه به پهلوی خودش شلیک کرده و رنگ روغن بدمزه سر کشیده تا آخر کارش به تیمارستان کشیده و جوانمرگ شده...

خب چه کاری است!

من ترجیح می‌دهم گوگن باشم. حالا ممکن هم هست یکی‌تان بیاید بگوید: نخیر آقا! گوگن هم الکلی بوده و ناخن‌هاش را هر روز تا ته می‌جویده و دوست داشته هی بیفتد وسط خیابان، درشکه از روش رد بشود.

خب من اینطور نخوانده و نشنیده و ندیده‌ام. من از گوگن نقاشی آرام و شاد و خندان در ذهن دارم که یک عمر از نقاشی کردن لذت برده و تابلوهای قشنگی برای ما به جا گذاشته و مرده.

از نظر من: گوگن بودن بهتر از ونگوک بودن است.

از علم پرسیدم چه می‌گویی؟ گفت، می‌گویم: گوش و دماغ انسان تا آخر عمر رشد می‌کند. گفتم: پس از این نتیجه می‌گیریم سیر تکاملی انسان به سمت - روز به روز و هر چه بیشتر - فیل شدن است و نهایت تکامل انسانی همانا فیل است. علم لَختی سکوت کرد و سپس باز لَختی بیشتر از لَخت پیش سکوت کرد بعد شروع کرد با دوستش گپ زدن و به من توجه نکردن.

زندگی‌م پر از معجزات است.

یادتان هست قبلاً راجع به گلدان خشکم نوشته بودم: «آن گلدان خشک که الان دارم هدیه‌ی مریم است. گفتم: من خیلی این کاره نیستم و با خودم گفتم: مثلاً اگر این یک زن باشد می‌توانم از آن مراقبت کنم؟ کار زیاد بود. خانه نبودم. یادم رفت. خشک شد. الان با همان امید در تازه کردن چیزی خشکیده مشغول احیاء روابط زناشویی‌م با آن گلدان هستم. دعا کنید سبز شود. حتی یک سلول زنده در ریشه‌ش می‌تواند امیدوار کننده باشد.»

آن گلدان خشک را یادتان آمد؟ هی آبش دادم و هی سبز نشد. هی یادم رفت آب بدهم و هی آب دادم و به او لبخند زدم اما سبز نشد. با نگاه‌های نافذ به او امید می‌دادم، آوازهای عجیب غریب برایش می‌خواندم و قویاً معتقد بودم باید سبز بشود. باید می‌شد. نمی‌شد نشود. قانون سامورایی من این نیست که نشود، قانون سامورایی من این است که باید بشود. وقتی می‌گویم سبز شو باید سبز شود. اینطور آدم لجباز و شر به زوری‌م من. (البته در زمینه‌ی معجزات.)

امروز مریم و مرضیه برای اولین بار به خانه‌مان آمدند. (خوش آمدند.) آنها دو خواهرند و با اینکه شباهت ظاهری چندانی با هم ندارند اما خیلی خواهرند.

عطر دوست دارم. برایم عطر هدیه آوردند. کلی اصرار کردم این بو گرم است و آنها انکار کردند که نه آقا جان سرد است و اضافه کردم سرد یا گرم خوشبوست، دست‌تان طلا. وقتی رفتند آرش‌مان پیس پیس از همین عطر به خودش زد و دیدم: نه مثل اینکه حق با آنها بود، بوش سرد است.

حاشیه رفتم، بد هم نشد، حاشیه رفتن همیشه بد نیست اما آنچه می‌خواهم بگویم، آنچه معجزه است این است که پس از اینکه آنها اینجا را ترک کردند گلدان من سبز شده بود. حتی از قبل سبزتر شده بود. گیاهی تناورتر و بالنده‌تر در آن بود. بله اینجای قصه بی‌شباهت به جک و لوبیای سحر آمیز نیست. پیچکی در گلدانم بود. مریم پیچکش را قلمه زده بود و آورد و باز تو گلدانم گیاهی دیگر کاشت. (تو همان گلدان) و گفت: آن یکی خیلی گیاه لوسی بود، به کار تو نمی‌آمد، این از آن جان سخت‌تر است، نگران نباش، به این پنج روز یکبار هم اگر آب بدهی خشک نمی‌شود.

معجزه همینجاست. ایمان دارید گلدان‌تان سبز می‌شود؟ بله می‌شود، شاید آنطور که شما انتظارش را داشته‌اید اتفاق نیفتد اما وقتی اتفاق افتاد سر جدتان خوشحال باشید و از زندگی تشکر کنید که بار دیگر معجزه‌ای نشان‌تان داده.

سال نوتان مبارک و آرزو دارم به سال معجزه و اژدها گلدان‌های خشک‌تان سبز شوند و گلدان‌های سبزتان ببالند.

                                                                                                                 شاد باشید

                                                                                                             سبزعلی کرمی

                                                                                                                  فرزند اژدها

بررسی نوروزی ادبیات در نظم نوین جهانی

1
منم آن گیاهخواری که بگاو هر چه بودش ... بنماند گیجش الا هوس بگاو دیگر

-    جمال الدین عبدالناصر یقلاوی –

2

بیا گردال‌ها را خون بخاریم
درین مجموعه‌ی نیکان و شیکان

- وحشی باقفی -


نوشته‌های زیر پیاده شده از فایل صوتی ارزنده‌ایی که در خیابان یافتم. (بخش زیادی ازین فایل‌های صوتی آسیب دیده بود یا به علت شرایط بد صدابرداری قابل فهم نبود.)

1
خانوم! این روابط بو می‌دن ... فاسد شده یعنی؟!

2
ببین خانوم! من آدم حساسی‌یم ... یه بار دیگه اینطوری به من کم محلی کنی ... می‌رم و سی دُخت هاجرو خودمه تو گِل می‌پلکونُم ... صبرم اندازه‌ای داره!

3
خانم جان! بنده هزار بار تذکر ندادم این جان منو سر آرمان‌هام نذارین؟ میفته می‌شکنه. حالا هی این جان منو یا بذارین سر آرمان‌هام که بیفته بشکنه یا هی بذارینش دم پنجره تا در بره. اون وقت شب سال نویی می‌مونم بی‌جان بینم خنک می‌شین؟!

4
خانوم جان! شما مگه نگفتین هم اینور دل‌تون اوفینا و هم اونور دل‌تون اوفینا؟ اون وقت می‌خواین اینا رو کجای دل‌تون بذارین؟!

5
آقا جان من چند بار بگم هر چی‌یو بر می‌دارین بذارین سر جاش؟ الان این عفت کلام من کو؟!

6
خانوم! ... هزار بار به شما نگفتم پستونک وسیله‌ی شخصی‌یه؟!

7
ببینمت ببینمت ... سرتو بگیر بالا ... سرتو بگیر بالا ... دقیقاً ها؟!

8
سردردم می‌کنه ...

9
بنده از همین جایگاه رفیع اعلام می‌کنم: دنس می تو دی اند آو لاو ... حالا اگه حالیش شد!

10
رنگ چشاتو دوس دارم
مث مرغابی‌یه
طعم لباتو دوس دارم
مث مرغابی‌یه
ناز و اداتو دوس دارم
مث مرغابی‌یه
خیلی چیزاتو دوس دارم
چون
مث مرغابی‌یه ...

11
یادش به خیر ... وقتایی که قهر می‌کرد ... می‌رفت ... گوشه‌ی اتاق ... می‌رید.


از دفترچه‌ی خاطراتی قدیمی که مصطفی از یک سمساری در بازارچه‌ی تجریش خریده. (در این دفترچه سوال‌هایی پایه‌ای‌ مطرح شده که دل هر صاحبدلی را به درد می‌آورد و جویندگان علم را به تکاپوی بیشتر وا می‌دارد.)

1
روانپزشک واس سنگ صبورم لورازپام، کلونازپام و فولکستین تجویز کرده!

2
همه چی از وقتی شکل دیگه‌ای به خودش گرفت و شروع به تغییر کرد که همه‌ی اهل محل فهمیدن این من بودم که به گربه‌های محل سر پا شاشیدن و هیزی کردن یاد دادم.

3
به عشق در کدام یک نگاه اعتقاد دارید؟ اگر نه پس چرا؟

4
آیا می‌دانید جان آدمیزاد از کجاش در می‌رود؟ آیا راه جاودان زنده ماندن را می‌دانید؟

5
منم آن قیاس مع الفارق ... دردانه‌ای بنشسته نبش کوچه ... به شکستن نفس مشغول ... به گذشتن زمان مشمول ... من آن مشمولم ... من آن مش مولم ... من آن مشتی مولم ... من آن مشهدی مولم ...

6
عاشق کلماتی‌یم که سرچشمه‌ی سوء تفاهمان. منم آبشخورم سرچشمه‌ی سوء تفاهماس. سوء تفاهما نباشن از تشنگی می‌میرم.

7
آیا مردها به طرز کنایه آمیزی زن هستند؟!

8
یه بازی یاد گرفتم ... بهش می‌گن بازی زبانی ... خیلی تصویر قشنگی ارائه نمی‌کنه این بازی ولی تا اعماق وجود شما رو لبریز می‌کنه.

9
حاج قسول قستگاقی منم

این را یک جوان تازه مسلمان فرانسوی در اردوگاه اسرای جنگی گفت. جنگ تحمیلی جهانی دوم بود اما هنوز سیم خاردار (سیم خواهردار) از مد نیفتاده بود.

10
تنهایی گاهی مثل خوره میفتد به جان زندگی آدمیزاد. الان نیمی از صندلی‌م را خورده، دارد نیم دیگرش را می‌خورد اما من دو صندلی دیگر دارم.

11
آیا می‌دانید بز زنگوله پا نر است یا ماده؟ اگر می‌دانید نر است پس زنگوله در کجای پای وی تعبیه شده است؟

12
می‌خوام شغل‌مو تغییر بدم. دوست دارم یه گاوبندی بزرگ بزنم یا شاید بدم نیاد یه دیوونه‌خونه‌ی زنجیره‌ای کوچیک واسه خودم داشته باشم.


منتخبی از تلاش آلخاندرو دومینگوئز برای ارتباط با سایر ملل

1
خو ام آی تینکیگ یو آر؟!

2
آی ام وری اسلیپینگ اند خلو خاو ار یو؟

3
آی ام ا وری خپی پرسن خو ایز اسمایلینگ ات ان امپتی انوه‌‍ لوپ.

4
آی ام د آلخاندرو دومینگوئز د ری‌یل سان آو د سالوادوره خولیو دو ماریگوئز اند آی ام نات ا سان آف ا بچ، سان آف ا بچ!

5

Who's gonna take back my "me" from her!

6
I am going to bed to celebrate my nightmares.

7
I am a careful person but my neighbor is a hit man! And it is so happy that a neighbor has a very funny G and H in it spelling. Hey English! Tell me what kind of language you are?!

8
Would you please use me as your coco jumbo stuff?! I promise not to coco jumbo you very much.

9
I am not crazy in off about you but I am crazy in off to use you instead of myself!

10
I am not a Marie curie but I am happy in off to sing a happy song for your Esmeraldas!

11
I am a happy egg who is burning his sunny side up!

12
who am I doing here?!

چرا چنین دیدگاهی داری شما؟ کلاغ که بد نیست؟ خوب اگر نگاهش کنی خوب است. من هم خوبم. جغد هم خوب است. کلاغ که جخ امروز از مادر نزاده است، عمر جهان بر او گذشته. باید احترام سن و سالش را نگاه داری. شاید حتی آن روز که کمال الملک داشت تو حیاط کاخ گلستان نقاشی می‌کشید و ناصرالدین شاه آمد پشت سرش ایستاد، کلاغ آنجا بوده سر شاخه و همه چیز را دیده و شنیده. شاید همان کلاغ باز سر صحنه‌ی فیلم کمال الملک علی حاتمی آنجا بوده سر شاخه و با خودش گفته «نه نه، صحنه اینطوری نبود، اینا رو نگفتن، نه!» و همه قار قار شنیده‌اند و علی حاتمی کات نداده چون فیلم صدابرداری سر صحنه نداشته تا صدای او ضبط شود و آن فیلم دوبله بود.

آخر مگر کلاغ چه هیزم تری به شما فروخته که وقتی قار می‌کند چیزی شوم در شما پدید می‌آید؟ مگر کلاغ هیزم فروش است؟ فرضاً که کلاغ هم هیزم‌فروش، مگر همه‌ی هیزم‌فروشان تاریخ هیزم تر می‌فروخته‌اند؟

 نه. کلاغ خبر می‌دهد. می‌گوید خبر داری؟ آیا واقعاً خبر داری؟ نه، ما اکثرمان خبر نداریم. حتی خود بنده هم خیلی وقت‌ها خبر ندارم.

دیالوگ:

چه خبر؟

هیچ.

پس ای بی‌خبر بکوش که صاحب خبر شوی.

البته شما دل‌تو صابون نزن.

چرا؟

چون آن را که خبر شد خبری باز نیامد.

کلاغ نگاه‌مان می‌کند از سر شاخ بیرون پنجره، با لبخندی نیم بند و چشمانی که معلوم نیست غمگین است یا آرام. باید آرام باشد. جخ امروز که از مادر نزاده، عمر جهان بر او گذشته. مجرب است. می‌داند همه چیز فناپذیر است و هیچ‌چیز پایدار نیست. می‌داند عمرش کوتاه است و به تو که می‌پنداری عمرش دراز است در دل می‌خندد. به تو که می‌پنداری عمرت دراز است نیز می‌خندد.

منکر این نمی‌شوم که کلاغِ بد هم هست. کلاغ‌ها نیز بعضی‌هاشان خوبند و بعضی‌هاشان بد. باید همینطور باشد. برایم سخت است تخمین بزنم و حکم بدهم اکثریت در میان جمعیت کلاغ‌ها با خوب‌هاست یا بدها اما موافق اینم تا جرمی ثابت نشده آنها را نباید محکوم کرد به: شوم بودن.

نمی‌خواهم نژادپرست باشم اما تجربه‌ای که برای پیدا کردن صدای کلاغ – برای افکت فیلمم - دارم حاکی از این است که کلاغ‌های ایران خوش صداترند که متاسفانه صداشان رو اینترنت موجود نبود. صداشان تنها تو خیابان موجود است. شاید دارم کمی سلیقه‌ای برخورد می‌کنم اما در صدای کلاغ‌های ایرانی یا شاید باید دقیق‌تر اشاره کنم در صدای کلاغ‌های تهرانی و بالاخص محله‌ی ما اقتداری هست که در هیچ کلاغ اروپایی یا آمریکایی‌یی ندیدم. گفتم اروپایی و آمریکایی چون سایت‌هایی که در آنها به جستجوی صدای کلاغ پرداختم عموما اینطور بودند. به طرز عجیبی کلاغ‌های آنها قارقار بلد نیستند و ویغ ویغ می‌کنند. من نپسندیدم. به فیلمم صدمه می‌زد. اصلاً بی‌خیال صدای کلاغ شدم. چه کاری است حالا آن دور مثلا در خیابان پشت پنجره‌ی فیلمم یک کلاغی هم قارقار کند. به اندازه‌ی کافی هنرپیشه‌ها دیالوگ می‌گویند پس نیازی نیست.

کلاغ حیوان باهوشی است. حیوان باحیایی است. آیا می‌دانستید هیچکس تا امروز جفتگیری او را ندیده؟ روایت است گروهی از دانشمندان شرایط آزمایشگاهی‌یی پدید آوردند و دو کلاغ را در آن آزمایشگاه تنها گذاشتند و دوربینی مخفی کردند تا بتوانند جفتگیری کلاغ را ثبت و بررسی کنند. اما این اتفاق هیچگاه نیفتاد. البته ممکن است خطای کوچکی که این گروه از دانشمندان مرتکب شده بودند باعث به هدر رفتن وقت و هزینه‌شان شده باشد زیرا که پس از شکست آزمایش‌ها پی بردند هر دو کلاغ نر بوده‌اند و همجنسگرایی میان کلاغ‌ها چندان رایج نیست. کلاغ‌ها بیشتر فکر می‌کنند تا تولید مثل. علت دارد. آنها یکی می‌زایند برای سیصد سال پس نیازی نیست کرور کرور بچه داشته باشند تا به مشکل زیادی جمعیت و کمبود مسکن و کار و رفاه بربخورند. کلاغ‌ها پرندگان مهربان و مرفهی‌اند.

خلاصه که با کلاغ‌ها بد نباشید. عمر جهان بر آنها گذشته و احترام‌شان واجب است. قار.

در اقلیم خود شاهی‌یم. و این خاک چهار در چهار است و بر هوا استوار، یعنی: طبقه‌ی اول، واحد شش، آن ته خانه. اتاقم اقلیم و قلمرو من و سرم است و در آن چه خوشی‌ها چه‌خوشی‌ها، چه خوشخوشک خوشی‌ها که می‌کنم.

درش از چوب است و دستگیره دارد اما قفل نمی‌شود و باز که می‌شود خبردار می‌دهد بس که صدا می‌دهد.

اتاق خواب است و کیست نداند که اینجا اتاق خواب‌های خوب است و خواب بد بدان راه نیابد حتی هیچوقت. هر کس در آن درآید خوابی خوش او را فراگیرد از من و اتاق.

حالا شما خیال کن: شمال – جنوب – شرق – غرب.

شمال: پنجره دارد که رو به حیاطی است که در آن حیات هست، حیات درختان و گل و حیات پرندگان و بلبل. نه دروغ در کارم نیست و آنکه دیده می‌داند پنجره کوه را می‌بیند، پنجره درخت را می‌بیند و پرندگان عجیب و ناعجیب در پنجره می‌خواند به صبح و نهار و اذان مغرب هو هو و کو کو و بق بق و قو قو. پنجره پرده دارد که بر راز اتاق می‌بندمش که خرتی صدا می‌کند و چین می‌خورد وقتی به نور بازش می‌کنم تا پرنده بخواند و جهان بداند و ببیند که الله جل جلاله الهنا.

شرق‌: راست پنجره کتاب است و کتاب خوب است و کتابخانه‌ی چوبی خاکی رنگ، کتاب نگاه می‌دارد با کمی خاک که به وقت گردگیری پیس پیس و پارچه می‌مالم پاک می‌شود، پاک می‌شوم.

کمتر از شمال: زیر پنجره تخت پادشاهی‌م به سرزمین رویاهام خوابیده و گاهی بی کسی و با من خوابیده و شاید تخت هم خواب دیده. الله اعلم.

غرب: پایین تخت، کتابدارِ آهنیِ فرفری است و پایین آن درِ پایین پاست، همان درِ صدادار که ستون نور از آن تو می‌تابد اگر اتاق تاریک باشد و من خواب نباشم.

کف از شمال: بله خب کتاب خوب است و فیلم خوب است و موسیقی خوب است اما هر چی که کتاب و فیلم و موسیقی شد که خوب نیست پس سبد دارم. و در سبد موسیقی می‌اندازم و راستی سبد کف اتاق است و کف چوب است. چوب‌های - اینقدر اینقدر - خوابیده کنار هم با طرح‌های چوبی آنهم به طرز مطلوبی و کنار تخت و در سبد کتاب دارم و در سبد فیلم دارم. از کدام‌هاش؟ ساده‌ست، از آنهاش که دوست ندارم و دوست که ندارم تو سبد می‌اندازمت تا یکی دیگر ببردت خب شاید دوستت بدارد و به پای هم پیر شوید یا حتی جوان شوید. انشاالله. (گفتم سبد یادم آمد دوستت دارم آنهم سبد سبد به قل هو الله احد.)

جنوب: در دارد. و کنار در دو کمد دارد که یکی درش رو به در و دیگری درش رو به دیوار شرق باز می‌شود و لباس نگاه می‌دارد و لباس، ما را نگاه می‌دارد از سرما در زمستان که برف می‌بارد.

جنوب شرقی، گوشه: به به که اگر ازین که من دارم تو نداشتی هم این خط نمی‌توانستی بخوانی نوشته در این جعبه‌ی نور و این دستگاه فن دارد و کار با آن کمی فوت و فن دارد و کلید دارد و جعبه‌ی نور دارد و موسیقی و فیلم و تو و من و چت و یاهو و پیامبر و پیام‌آور و نامه و نامه‌بر و دنیا در آن دارد این چراغ جادو که با نور به جهانی می‌روی با آن که به عمرت با قدمت، با تنت نرفته‌ای. سیگار – فندک – لیوان چای – زیرسیگار و دود و دود و دود و تو. سلام.

شرق: آواز می‌خواند و ساز می‌زند صداها را. و بر آن نگارنده‌ای برقی است که قیژ و قیژ سیاه می‌کند کاغذ‌های سفیدم را با کلمات و رنگ‌ها. (HP DeskJet D 1560) هبه شده از دوست و همسر مهربانش که خدا از برادری و خواهری کم‌شان نکند که هیچ، زیادشان هم بکند. آمین.

شمال شرق: کُمدِ پر از شامپو و مُتکا و پتو و کفش و عکس.

سقف: حباب نور کم مصرف اما پر سود.

جلو جعبه‌ی نور: دو صندلی، یکی متجدد و چرخان و یکی چوبی و برای مهمان که مهمان اگر روش نباشد چیزهای دیگر هست که روش بگذارم از نهج البلاغه و شانه و پسته گرفته تا دورگوی دستی و کبریت و همراه و نامه‌ی دربسته. اما الحق که جات خالی تا بر آن بنشینی و گپ و گفت و چای و سیگار و نگاه‌های آتشبار ...

در اقلیم خود شاهی‌یم. و این خاک چهار در چهار است و بر هوا استوار، یعنی: طبقه‌ی اول، واحد شش، آن ته خانه. اتاقم اقلیم و قلمرو من و سرم است و در آن چه خوشی‌ها چه‌خوشی‌ها، چه خوشخوشک خوشی‌ها که می‌کنم.

اگر خدای نکرده جوانی را ماشین زیر بگیرد و له کند و آن جوان بمیرد، تو اعلامیه‌ی فوتش می‌نویسند: جوان ناکار؟!

به مهتاب عزیز این شب قسم، به زوزه‌ی گرگ، به درز دیوار، به پرلودهای شوپن، به قسم، به آیه که دروغ خوب نیست. حالا چه سیزده، چه یازده، دروغ خوب نیست. بنده هم دروغ گفتم. پشیمانم. ببخشیدم. ببینید چطور با توک پا با خاک‌های زمین بازی می‌کنم و سر به زیرم، ببینید چه ناراحتم. چرا؟ چون دروغ گفتم، دروغ یازده، و در این دوازده پشیمان شدم و عذر می‌خواهم.

حالا نیست تو این مملکت همه راستکار و کردار و گفتارند، دروغ سیزده هم وارد کرده‌ایم. البته که خواهم نوشت، یعنی مجبورم بنویسم، لااقل تا وقتی که مجبورم بنویسم، مجبورم بنویسم.

خودمانیم زیاد هم کسی ناراحت نشد. یعنی یکی دو نفری – حالا ته تهش سه چهار نفری – ابراز ناراحتی کردند ولی خدا را شکر خیلی نبودند. بعضی‌ها که تشویق هم کردند. بعضی‌ها لایک زدند و شِر کردند! خوشحالم که لب پشت بامی نایستاده بودم برای پریدن و فقط گفته بودم نمی‌نویسم و همین. چند نفری هم تیز بودند و دستم را خوانده بودند. خلاصه که دخلم آمد. اصلاً دخلم آمدن را دوست می‌دارم. تا می‌توانید دخل مرا بیاورید و بدانید و آگاه باشید که: دروغ بد است.

سفرنامچه‌ها هم یحتمل ادامه دارند به حول و قوه‌ی الهی.

همان‌طور که در نوشته‌ی پیشین نیز اشاره کردم، دیگر نه اینجا و هیچ‌جا نخواهم نوشت.

الحمد که سال دگر رفت و سال دیگر آمد. گردون گردید و بهار و روزگار نو شد.

دعا:

سال نو سال ناله نباشد، سال نو سال نگرانی نباشد، سال نو سال «نمی‌شه و نمی‌تونم و نمی‌خوام و ...» نباشد «باید بتونی و بخوای و می‌شه – نمی‌شه مال خانوم سوسن رحمة‌الله بود – نور به قبرش بباره که تو صداش دو استکان عرق نهفته بود.» خدا هم روح رفتگان را غرق در شادی کند و هم دل زندگان را. به اراده‌ی هو، سال نو سال نعمت باشد، سال نو سال نور باشد، سال نو سالی پرشور باشد و منصور باشد. سال نو من باشم، تو باشی، عشق باشد و حال را هم زنگ می‌زنیم می‌گوییم بیاید و دور هم چای و سیگار و گپ و گفتار و صفا و سینما. «خوش‌مه خنده رو تو صورتا و رو لبا بینما!»

خوش‌مه سال نو روزگار هیچ کدوم‌تون سخت نباشه و بخت هیچ رفیق و رفیقِ رفیقی نادَخ نباشه. حالا لابد تو دل‌تون می‌گین: «د آخه تو اگه دعات گیرا بود که کله‌ت کچل نبود، گوشات بَل نبود.» در جواب عارضم که: «از هر کرانه تیر دعا کرده‌ام رها – باشد کزین میانه یکی کارگر شود – حالا ما می‌گیم، یهو دیدی خدا لوطی‌گریش گرفت و با قیاف ما حال کرد و اجابت کرد.» شده که شده باشه، از خودم در نمیارم.

و اما بعد:

سلامتی سه کس: طوطی شکرشکن و عقاب بلندپرواز و - سگ خور – کرکس. درسته که لاشخوره اما خب یکی باس این جنازه‌ها رو یه کاری کنه – دنیائم که کم جنازه نداره. جهان جنازه‌ها: جنازه‌ی زنده، جنازه‌ی مرده، جنازه‌ی دهنیِ نیم‌خورده، جنازه‌ی از وسط جر خورده و سه نقطه و کلی حرف نگفته‌ی در دل نهفته – اینکه دنیا همه چیش قشنگه و خوشگله و ژیگوله حرف مفته، آدم خوبه اینقذ واقع‌بین باشه – ولی خو حالا دوزخم نیس دنیا.

سلامتی سه تن: میلو و کاپتان هادوک و تن تن. که صفحه به صفحه‌ی قصه‌هاشون، زحمت کشیدن و عرق ریختن و قصه رو پیش بردن واسه خیالای بچگی‌یای جهان و وطن و من. و با تشکر ویژه از: دوپون، دوپونت، کاستافیوره، پروفسور تورنسل و باقی دوستانی که اگر نامی ازشون برده نشد یاد و خاطره‌شون در دل‌مون محفوظه. اگه هنوز زنده‌ن که سلامت باشن و اگه مردن که نور به قبرشون بباره.

سلامتی سه در: پدر و مادر و برادر. خواهرم که من ندارم ولی با اینکه «در» نداره سلامت باشه. (منظور نگارنده از مسئله‌ی «در» همان دو حرف «دال» و «ر» ذکر شده در کلمات «مادر» و «پدر» و «برادر» است و هیچ سوء نیت و پدرسوختگی خاصی از طرح مسئله‌ی در مدّ نظر نداشته است.)

سلامتی سه وَر: شمال و باختر و خاور. جنوب از قلم افتاد؟ د نه د! دست‌تو سایبون چشت کنی و چش که تیز کنی می‌بینی که بچه‌های جنوب دارن می‌رقصن و می‌لرزونن و می‌زنن به سلامتی‌ت. «هلل یوسه، نوش!»

القصه:

سلامتی نود که یعنی صد خواهد آمد ...

یکی از دوستان در پیامبر یاهو پیامی خاموش برایم فرستاده‌اند که لازم دانستم این‌جا بیاورمش تا مبادا خللی در اطلاعات عمومی دوستان پدید آید. عین پیام این است:

«تا جایی که می‌دونم قزلباش‌ها سلسله نبودن! یه ایلی بودن در قسمت آذربایجان (شرق ترکیه) و چون شیعه دوازده امامی بودن به شاه اسماعیل (که سن بسیار کمی داشت) کمک کردن تا حکومت تشکیل بده ... حکومت شیعی ... شاخصه‌شون یه کلاه قرمز دوازده ترکی بود نشون دهنده دوازده امام ... قزل یعنی قرمز ... باش یعنی سر ... پس نمی‌تونه سلسله باشه ... اینا رو گفتم چون وبلاگتونو به یکی از دوستام دادم و اون از من پرسید: معمولاً آقای کرمی تاریخشونو چند می گرفتن؟ منم جواب دادم اغلب میفتادن ... امیدوارم غیبت نبوده باشه!»

که غیبت نبوده و استاد و دوست بزرگوارم جناب آقای رضا هدایت شهادت می‌دهند که بنده وضع تاریخم تا چه اندازه ویران بوده. ایشان - یعنی همین رضا خان هدایت - معلم تاریخ بنده بوده‌اند - در هنرستان - و بنده تجدید شده بودم و نزدیک بود با همین تاریخ رفوزه شوم که با مساعدت ایشان از این دام بلا رستم. اما تاریخ دانستنم کماکان داغان است. خلاصه که حالا باز هم نمی‌دانم این دوست‌مان هم درست نوشته یا نه. تحقیق کنید. بنده در نوشته‌ی پیشین می‌خواستم بگویم که خنده‌ام می‌گیرد از آهنگ واژه‌ی «دگرباش» که گفتم. گمانم «کلاه قرمزی» از بازماندگان همین قزلباش‌ها است. خدا عمر و توفیق‌شان دهد، هم کلاه قرمزی را، هم این دوستان را که دغدغه‌ی تاریخ دارند.

باید عرض کنم همیشه این واژه‌ی «دگرباش» به نظرم خنده‌ناک آمده زیرا که مرا یاد سلسله‌های تاریخی‌ای مثل قزلباشان می‌اندازد.

مثال:

... دگرباشان مردمانی بودند که در دامنه‌ی کوه‌ها می‌زیستند و شمشیرهای فراوان با خود حمل می‌کردند ...

یکی از این دوستامون که از قضا دخترم بود (نه که دیگه دختر نیست اما دیگه نیست) می‌گفت: «خاک به سر خرت کنن، اینقده نشین تو نت پای خضعبلاتی که می‌نویسی جواب این و اونو بده و با هر ننه قمری چت کن عین این ندید بدید خاک بر سرا، یه ریزه کلاس کارتو نیگه دار بدبخت» و خب به خیالش که خیرمونو می‌خواست و مام چون خاک بر سر بودیم و خاطرشو می‌خواستیم یه چند وقتی (از تاریخ مذکور تا روز مابعد متارکه‌) جواب کسی رو نمی‌دادیم و کار به کار کسی نداشتیم. حالا با خودش همین ریختی‌یا ریخته بودیم رو هم‌ئا! – اونم چه بیریز بپاچی. خلاصه که حاجی تو اون مدت عدم پاسخگویی یک آبروی مشتی‌یی از ما کشیده شد به خشتک خر جلو همه خلق الناس. لابد خیلی‌یا وقتی جواب نمی‌دادم با خودشون می‌گفتن: «وا! مردک عنو ببینا!» که حق داشتن ننه مرده‌ها.

حالام دیدین که، این‌طوریام نیس که همه‌ش حوصله‌م (عشقم) بکشه جواب این و اونو بدم و فلان و این حرفا. اما یهو اگه عشق‌مم (حوصله‌مم) کشید ممکنه جوابم بدم عین بچه‌ی آدم. تازه‌شم می‌گفت: «تو عاشق شهرتی!» که بهش گفتم: «د دیوث! یه فیلمنومچه‌نویس مشهور نام ببر بینم» که نام نبرد و خلاصه که خانوما یه آلت نامریی دارن، قطور و طویل که رگ و پی روشم عینهو بازوی آرنولد شوارتزنگره و همونو یه جوری فرو می‌کنن تو یه جای نامریی‌ت و یه درد نامریی‌ت می‌گیره که حتی نمی‌دونی بگی «آخ» یا «آخ جون». ولی خو از حقم نگذریم اگه تو این دنیا همین خوشگل مشکلام نبودن که زندگی خئلی پشکل بود دیگه.

آن یارو که تو نوشته‌ی قبلی گفتم «بالاتر ایستاده بود و فحش همه کس حواله می‌کرد به یکی دیگر» پایین‌تر ایستاده بود و هنوز فحش همه کس حواله می‌کرد به یکی دیگر جز آن‌یکی آن‌روز. می‌گویم پایین‌تر ایستاده بود چون امروز خلاف جهت آن روز را پیاده می‌رفتم - پایینکی.

به میدان ونک که رسیدم همه‌ی راننده‌ تاکسی‌ها همهمه‌ی فریادشان بود که «دربست، دربست» و مسافر جماعت نگاه‌شان می‌کردند که «نمی‌شود همه‌تان با هم دربست نروید و سر خط همیشگی خودتان کار کنید؟ چقدر طمّاعید شما – چرا؟!»

هر از چندی یکی از میان جماعت مسافران جدا می‌شد و فخرفروشان میچ میچ می‌کرد برای باقی و دربست می‌گرفت و می‌رفت و باقی حسرت می‌خوردند و نگاهش می‌کردند تا دور شود با دربست.

تناسبی در بازار عرضه و تقاضای مسافران و مسافرکشان ندیدم. از قیافه‌ی بسیاری پیدا بود که دربست بگیر نیستند ولی دوست دارند به خانه‌شان بروند.

یک دختری هم بود که از من خوشش نمی‌آمد ولی من از او خوشم می‌آمد. جلو چشم او و همه دربستی گرفتم و همه، حتی دخترک می‌دیدند که دور می‌شوم و تو کردستان می‌پیچم و به جلسه‌ام می‌رسم با دربست.

خودم دیدم، امروز، بالاتر از میدان ونک. پیرمردی نشسته بود، کنار خیابان، جلو ویترین یکی از همین مغازه‌های بزرگ، و کلاهی شبیه خلبان‌های هواپیماهای قدیمی دوموتوره سر کرده بود. عینک کائوچویی به غایت پت و پهنی به چشم داشت و پلوور و شلوار و ریش‌ و سبیل سه تیغ تراشیده داشت.

انگشت اشاره‌اش را سمت رهگذر مورد نظرش نشانه می‌رفت و با اشاره دنبالش می‌کرد و می‌گفت: «خانوم یه میلیون به من کمک کن – آقا آقا بیا یه میلیون به من کمک کن!»

مطمئن نیستم ولی همین را می‌گفت گمانم. تورم! تورم!

بالاتر یکی ایستاده بود و فحش همه‌کس حواله می‌کرد به یکی دیگر.

به بدبین بودن بدبینم اما خوشبین بودن‌ئم چندان خوشبینانه به نظر نمی‌رسه.

آخرین باری که یه جماعتی رو خیلی خندوندم وقتی بود که سعی کردم یه مساله‌ای رو خیلی جدی بیان کنم.

خوبه یه تُک پا برم معجون علی‌بابا بزنم، بس که این روزا رگباری فحش زیرشیکمی حواله کردم!

هرگز از مرگ نهراسیده‌ام، جز الان که عزراییل با داسش ایستاده بالا سرم و دستی دستی می‌خواد با داس تو دستش داس داسی‌م کنه!