پریشان‌گویی‌های فلان بن هیچکس

sheydagooyi — Mon, 28 Dec 2009 10:31:36 GMT

بی‌سر تن و تن بی‌سر و جان دست افشان

نه دست و نه پایی عجب این پاکوبان

لا حول و لا قوت الّا بالله

می‌گوید و پر می‌کشد از این زندان

sheydagooyi — Sat, 26 Dec 2009 15:11:18 GMT

شب. داخلی. آپارتمان.

مرد یک دس و پام می‌لرزه.

مرد دو   منم.

[مکث]

مرد یک تو کِی – ؟

مرد دو   از همون صب که با هم بودیم، تا حالا، مث تو، از همون صب –

مرد یک الانه بمیرم جان تو.

مرد دو   خدا بزرگه. حالام وقتش نیس.

مرد یک که بمیرم؟ - کی می‌دونه وقتش کِی‌یه؟ - دارم می‌میرم.

[مکث]

مرد یک هیچی تو یخچال نبود؟ - درست نیگا کردی؟ برو باز یه نیگا -

مرد دو   ده‌بار نگاه کردم، هیچی، برهوت و باد و سکوت، دریغ از یه پر پیاز.

مرد یک لااقل بخوابیم، زور گشنگی کم می‌شه تو خواب.

مرد دو   بد فکری‌ئم نیس.

زنگ در را می‌زنند.

مرد یک ببین کیه؟ - من که دیگه رمق واسه‌م نمونده.

«مرد دو» می‌رود در را باز کند. اندکی بعد باز می‌گردد.

مرد دو   مگه نمی‌گن «هر آنکس دندان دهد نان دهد»؟

مرد یک کاش راست بگن، الان یه لقمه نون‌ واسه‌م مث معجزه‌س.

مرد دو   قیمه نذری چی؟

مرد یک مث «بهشت!» عجب غلطی کردیم نگرفتیم.

مرد دو   پ پاشو! – یه فرشته‌ای هم الان اومد دم در، دو ظرف «بهشت» داد و رفت، پاشو.

مرد یک دو ظرف؟ دروغ می‌گی!

مرد دو   دروغ بگم که «جهنمه»، پاشو تا نمردیم بریم بهشت.

مرد یک باز خوبه امام حسین حواسش بهمون هس، اگه نه که –

مرد دو   بیا د مُردم از گشنگی.

گذر عباس

sheydagooyi — Fri, 25 Dec 2009 14:57:18 GMT

عباس                نوجوان
فری شمر     سی و اندی ساله
آق نظام     سی و اندی ساله

نیمه شب. خارجی. کوچه‌ای خلوت. پایین شهر.

عباس    به این سوی چراغ امانته –

فری شمر   - تُچ –

عباس   - به این سوی چراغ امانته، اگه نه که قابل شما رو نداشت –

فری شمر   - تُچ می‌فهمی - ؟!

عباس   - این یه بارو بگذر، بذا ما بریم –

فری شمر   - د نه د –

عباس   - امانته این به خدا اگه نه که، به این سوی چراغ –

فری شمر   - تُچ –

عباس   - قابل شما و آقا نظامو نداشت -

فری شمر   هُپ د توئم عینهو وروره جادو می‌گازی!

[مکث]

عباس   ببخشید – شما بفرمایید.

فری شمر   یکُم‌ئندش که چی؟ - که هوندا صد، بیس، پنج، امانت بشو، ها؟! نمشه که نشده یعنی - دویوم‌ئندش بدون که اونی که رفته – رفته و توئم اگه قرار بود از این گذر بری و بگذری و موتورو با خودت ببری - ها؟! برده بودی! سیم‌ئندش! – این کوچه باریکه، تنگ و تاریکه - نپری وسط نطق! - که امشب راه گذر فری شمر و این آق نظام بی‌باکه و از شامس سیای تو این آق نظام خئلی‌ئم خطرناکه - یه تیر چراغ‌برق نم‌نور کم‌سو داره که اونم هی تو قسمش بده تا چی؟! لامپش فرتی بسوزه این شب بی‌مهتاب بشه ظلمات سیاه.

عباس   تو رو ابولفضل، به صاحب اسمم اگه امانت نبود -

آق نظام   - اسمت چیه بچه؟

[مکث]

عباس   عباس!

[مکث]

آق نظام   سوار شو بزن به چاک!

فری شمر   د آق نظام - !

آق نظام   خفه!

عباس   خدا خیر دنیا و –

آق نظام   برو بزن به چاک –

عباس   چشم، چشم. [موتورش را روشن می‌کند. می‌گازد و می‌رود.]

[مکث]

فری شمر   آق نظام - ؟!

آق نظام   بدهکارم من، به این اسم بدهکارم –

فری شمر   - ولی –

آق نظام ولی بی ولی! [مکث] هیچی ا هیشکی نخواستم و هر چی ا هر کی خواستم گرفتم، یه جا گلوم گیر کرد و صاحاب همین نوم به دادم رسید - جمع کن بریم یه گذر دیگه.

[مکث]

فری شمر   می‌گما آق نظام، بی‌خبر بودیم شومام اهل دلی! – شامس‌مون بگه گذر بعدی ابولفضل و عباس، راه‌مونو نزنه که مام به کارمون برسیم.

دور می‌شوند.

بسپار و برو

sheydagooyi — Thu, 24 Dec 2009 20:59:18 GMT

        صفا   میانسال
    محسن      جوان
مرد رهگذر   میانسال

شب. بیرونی. خیابان.

مردم در رفت و آمدند. نوحه از دور به گوش می‌رسد. صفا بساط شربت نذری می‌چیند.

محسن   آقا صفا! تو محل می‌گن شربتات مشکل گشاس.

صفا   د نه شربت که مشکل‌گشا نیس بچه، حرضت مشکل گشاس! - لیوانا رو بیچین سر میز بینم بَلَتی.

محسن [لیوان‌ها را می‌چیند] می‌دونی آقا صفا. هر چی تو دلم داد می‌زنم و هرچی – مشکلمو - حل نمی‌کنه، حق ندارم شک کنم؟

صفا   داری والا!

محسن   مسخره‌م می‌کنی؟ - مشکلم حل نمی‌شه - هر چی دعا - هر چی -

صفا   وایس بینم همه چی مرتبه؟ - گفتی چی می‌گفتم؟! – ها، ببین داآشم، محسن دیگه؟! - قدیم ندیما که جاهل بودیم و می‌زدیم و می‌بستیم و می‌خوردیم و می‌شکستیم، یه چی شد که مشکل شد، دردسرت ندم، دل‌مون گیر و گریپاچ کرد.

محسن   مشکل‌تون چی بود که - ؟

صفا   بگذریم - ولی مام که دیدیم نه از خودمون و نه از هیچ بنی بشری ساخته نیس کارمونو بسازه و کمک‌مون کنه - موند اوس کریم - مام هی واسه اوس کریم آب‌قوره گرفتیم و در خونه‌ش- ضجه زدم و زنجموره کردم زیر همین آسمون بالاسر.

محسن   مراد دل‌تو داد؟

صفا   تا مراد چی باشه – نه خو، اونو که نه – یه جوونمردی گفت «نذر کن»

محسن   منم امسال نذر کردم - خدا کنه بشه.

صفا   اما داش محسن‌ئم ما نذرم کردیم‌ و – نترسی‌ئا! - ولی نشد که نشد.

محسن   نشد؟! - پس این بند و بساط شربت و اینا - ؟

صفا   اون روزا که گذشت، فهمیدم حرضت عجب بیشتر از من می‌فهمه و من عجب اصن نمی‌فهمم - خودش خوب می‌دونه چی بشه و چی نشه [سکوت] خوبی عمو جون؟ پ چرا رفتی تو لب؟

محسن   خوبم آقا صفا – ولی فکر ‌کنم - نه خوبم - مطمئنم حله - بشه - نشه.

صفا   شادی و غصه میان و می‌رن تا این دو روز عمر بگذره - خدا بخواد و همه‌مون دم آخری عاقبت به خیر ریق‌ئو سر بکشیم - آره عمو – بسپر و برو!

دسته‌ی عزاداران نزدیک می‌شوند. رهگذری سر می‌رسد.

مرد رهگذر   نذری‌یه؟

صفا   پ نه شربت فروشی زدم اینجا کاسبی کنم؟

مرد رهگذر   پس نذری‌یه - اینم یه جور کاسبی‌یه.

صفا   بهترین کاسبی! [شربت تو لیوان می‌ریزد]

دسته‌ی عزاداران می‌رسند.

امروز دیدم که

sheydagooyi — Tue, 22 Dec 2009 11:25:19 GMT

دنیا پر شده از راننده‌های پیری که وسط چهارراها توقف کردن و محو تماشای یه گوشه‌ای از آسمونن.

ارتباط روحانی

sheydagooyi — Mon, 21 Dec 2009 10:05:01 GMT

: فک کنم دارم می‌میرم!

: اگه مُردی جان من با من ارتباط برقرار کن، می‌خوام بفهمم اون‌ور چه خبره.

: من همین‌جوری زنده به سختی با تو ارتباط برقرار می‌کنم!

قاعده

sheydagooyi — Wed, 16 Dec 2009 09:40:52 GMT

فرض کنید قاعده اینگونه بود که برای ابراز علاقه به یکدیگر توی چشم‌های طرف مقابل نگاه می‌کردیم و پر عشوه و لبخند زنان، باد پرصدا ول می‌کردیم!

سوراخ دیوار گرم و نرم

sheydagooyi — Fri, 11 Dec 2009 17:44:19 GMT

دوست نابینام گفت: «ای‌وای، چه عجیب! یه سوراخ داغ و خیس و نرم رو دیوار اتاقت هست، دستم به ته‌ش نمی‌رسه، این چیه؟» منتظر بودم دست‌شو که از توی دهنم کرده بود توی معده‌م بیرون بکشه تا بتونم بهش توضیح بدم.

برآشفته بر برف

sheydagooyi — Tue, 08 Dec 2009 12:50:49 GMT

: این یه ریزه منو می‌ترسونه. نه ببین – اشتباه نکن. رفیق‌مو می‌گم! باور کن پوتین پا می‌کنه، از همین سیاه ساق بلندا. اما هر وقت توی برف ازش عقب می‌افتم حیرت می‌کنم؛ آخه به جای رد پا، رد سُم داره! این حس خوبی بهم نمی‌ده.

دعای آخر کلاس استاد

sheydagooyi — Sat, 05 Dec 2009 05:27:18 GMT

           استاد: خداوندا سپاس.

جمع دوستان: خداوندا سپاس.

         استاد: این لحظه را سپاس.

جمع دوستان: این لحظه را سپاس.

         استاد: پدرم را سپاس.

جمع دوستان: پدرم را سپاس.

         استاد: مادرم را سپاس.

جمع دوستان: مادرت را سپاس ... ‍!